Deel 12: Gevangen in eigen huis
De koude loop van het vuurwapen drukte pijnlijk hard tegen mijn slaap. De adem van Victor stonk naar nicotine en pure haat. “Geef dat document hier, Clara,” siste hij dicht bij mijn oor. “Of ik schiet je man en je kinderen hier op de stoep neer voordat je tot tien kunt tellen.”
Mijn hart bonsde in mijn keel, maar ik hield het document stevig tegen mijn borst gedrukt, alsof het een schild was tegen de dood. “Doe het dan,” riep ik met een geforceerde, trillende stem die sterker klonk dan ik me voelde. “Als je schiet, hoort iedereen het. En geloof me, de echte politie is al onderweg! Dokter Van Houten heeft al lang geluiddempt gebeld naar de hoofdwacht!”
Victor verstijfde heel even. Hij keek over zijn schouder naar de voordeur, waar dokter Van Houten nog steeds met opgestoken handen stond te praten met Carl. Maar voordat Victor kon reageren, hoorden we opeens een luid geschreeuw van buiten, gevolgd door het krijsen van banden en felle sirenes die vlak voor ons huis tot stilstand kwamen.
“Politie! Handen omhoog! Laat het wapen vallen!” klonk er een luide, versterkte stem door een megafoon vanaf de straat.
Victor vloekte binnensmonds, een rits krachttermen die door het huis galmden. Hij greep me vast bij mijn kraag en sleurde me met zich mee naar de voordeur, terwijl hij het wapen nog steeds tegen mijn rug hield. “Als we eraan gaan, gaan jullie allemaal mee!” schreeuwde hij hysterisch.
Toen we de deuropening bereikten, zag ik het tafereel in al zijn hevigheid. Meerdere politieauto's hadden de straat volledig afgesloten. Agenten met getrokken wapens en kogelwerende vesten hadden de terreinwagens van Victor omsingeld. Mijn vader, Carl, Lily en Emily stonden achter een van de politieschilden in veiligheid. Emily’s ogen waren groot van angst toen ze mij zag, vastgehouden door de crimineel met een pistool op mijn hoofd.
