DEEL 8
Het geluid van de sirenes kwam met verbijsterende snelheid dichterbij.
Blauwe en rode lichten verlichtten de bomen rondom de villa, terwijl luidsprekers door de nacht galmden.
"Politie! Laat uw wapen vallen!"
Richard bleef roerloos staan.
Zijn pistool was nog steeds op mij gericht.
Achter mij drukten Lucas, Liam, Levi en Logan zich dicht tegen mijn benen aan.
Ik voelde hun kleine handen trillen.
"Papa..." fluisterde Logan.
"Ik ben bang."
Ik draaide mijn hoofd geen seconde om.
"Sluit jullie ogen," zei ik zacht.
"En blijf achter mij."
Richard glimlachte wrang.
"Je denkt dat dit voorbij is?"
Hij zette langzaam een stap achteruit.
"Je begrijpt nog steeds niet wat jouw grootvader werkelijk heeft gedaan."
"Laat het wapen vallen!" klonk het opnieuw.
Plotseling draaide Richard zich om en rende richting het bos achter de villa.
Twee agenten zetten onmiddellijk de achtervolging in.
Nog drie anderen stormden het terrein op.
Binnen enkele seconden werd ik omringd.
Een agente knielde bij de jongens.
"Jullie zijn veilig."
Pas toen durfde ik eindelijk op mijn knieën te zakken.
Ik sloeg mijn vier zoons tegelijk in mijn armen.
Zes jaar.
Zes verloren jaren.
Maar eindelijk kon niemand ons nog uit elkaar halen.
Even later arriveerde Elena.
Zodra ze uit de auto stapte, begonnen de jongens tegelijk te roepen.
"Mama!"
Ze rende naar ons toe en viel huilend op haar knieën.
We hielden elkaar vast alsof we bang waren elkaar opnieuw kwijt te raken.
Zelfs de agenten keken zwijgend toe.
Victor kwam langzaam dichterbij.
"We hebben nieuws."
Ik keek op.
"Richard is ontsnapt."
Mijn hart sloeg opnieuw over.
"Hoe?"
"Hij kende een oude tunnel achter de villa."
Mijn vader sloot teleurgesteld zijn ogen.
"Dat betekent dat hij nog steeds gevaarlijk is."
Victor knikte.
"Maar..."
Hij hield een map omhoog.
"We hebben iets veel belangrijkers gevonden."
In de kelder van de villa had de politie een verborgen kluis ontdekt.
Daarin lagen tientallen originele documenten.
Niet alleen over Elena.
Maar over de hele familie De Wit.
Diezelfde ochtend zaten we op het hoofdbureau van politie.
Rechercheurs legden de documenten één voor één op tafel.
Valse testamenten.
Geheime bankrekeningen.
Omgekochte notarissen.
En contracten die meer dan twintig jaar teruggingen.
Een oudere rechercheur keek mij ernstig aan.
"Uw oom heeft jarenlang geld uit het familiebedrijf weggesluisd."
"Voor miljoenen euro's."
"Uw moeder wist van een deel."
"Maar lang niet van alles."
Mijn moeder werd die middag eveneens verhoord.
Toen ze de stapel bewijzen zag, brak ze volledig.
Met tranen over haar gezicht vertelde ze eindelijk de waarheid.
"Richard zei dat Thomas alles zou verliezen als hij met Elena trouwde."
"Hij zei dat de familie failliet zou gaan."
"Ik geloofde hem."
"Ik dacht echt dat ik mijn zoon beschermde."
Ze keek naar mij.
"Maar ik heb alleen zijn leven verwoest."
Ik antwoordde niet.
Sommige wonden waren te diep.
Die avond bracht ik Elena en de jongens naar huis.
Voor het eerst aten we samen aan één tafel.
Lucas vertelde enthousiast over school.
Liam liet een tekening zien.
Levi bleef grappen maken.
En Logan viel halverwege het eten tegen mijn schouder in slaap.
Ik keek naar Elena.
Ze glimlachte voorzichtig.
"Het voelt onwerkelijk."
Ik pakte haar hand.
"Vanaf nu begint ons echte leven."
Op datzelfde moment ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik keek naar Victor.
Hij knikte.
"Neem op."
Ik drukte op de groene knop.
Er klonk zware ademhaling.
Daarna sprak een bekende stem.
Richard.
"Gefeliciteerd, Thomas."
"Je hebt de eerste ronde gewonnen."
Mijn hart verstijfde.
"Waar ben je?"
Hij lachte zacht.
"Dat doet er niet toe."
"Wat wel belangrijk is..."
Hij zweeg een paar seconden.
"Is dat je grootvader nog een tweede geheim had."
"Een geheim dat zelfs Victor niet kent."
Ik kneep de telefoon steviger vast.
"Waar heb je het over?"
Richard antwoordde kalm.
"Vraag Victor eens waarom jouw geboorteakte zes maanden na je geboorte is geregistreerd."
Mijn adem stokte.
"Wat bedoel je?"
Er viel een lange stilte.
Toen sprak hij zijn laatste woorden.
"Misschien ben jij... helemaal geen echte De Wit."
De verbinding werd verbroken.
Ik keek langzaam naar Victor.
Hij was lijkbleek geworden.
En aan zijn gezicht zag ik...
Dat Richard misschien zojuist voor het eerst de waarheid had gesproken.
