DEEL 3
Mijn handen trilden terwijl ik de eerste pagina van het testament opensloeg.
Bovenaan stond de datum.
Zes jaar geleden.
Drie dagen voordat Elena verdween.
Onderaan de pagina zag ik de handtekening van mijn grootvader.
Echt.
Onmiskenbaar.
Ik kende iedere haal van zijn pen.
"Lees hardop," zei Victor Meijer rustig.
Mijn moeder schudde onmiddellijk haar hoofd.
"Nee."
Haar stem brak.
"Thomas, luister niet naar hem."
Maar ik hoorde haar nauwelijks nog.
Mijn ogen gleden verder over de tekst.
"Aan mijn kleinzoon Thomas De Wit laat ik niet alleen het familiebedrijf na, maar ook de volledige vrijheid om zijn eigen gezin te kiezen. Geen enkel lid van de familie heeft het recht zich daarmee te bemoeien."
Ik slikte.
Victor wees naar de volgende alinea.
"Lees verder."
Ik deed wat hij zei.
"Mocht Thomas ooit kinderen krijgen met Elena Vermeer, dan zullen zij automatisch mede-erfgenamen worden van de familiebezittingen. Iedere poging om deze bepaling te verbergen of te vervalsen, leidt tot onmiddellijke uitsluiting van de verantwoordelijke persoon."
De woorden sloegen in als een blikseminslag.
Ik keek langzaam op.
Mijn moeder was spierwit geworden.
"Dat... dat kan niet."
Victor haalde een tweede document uit de envelop.
"Dit is het origineel."
Daarna legde hij een ander papier ernaast.
"En dit is de versie die na het overlijden van uw grootvader bij de notaris terechtkwam."
Ik legde beide documenten naast elkaar.
Op het eerste document stond Elena's naam duidelijk vermeld.
Op het tweede...
Was haar naam volledig verdwenen.
Alsof ze nooit had bestaan.
Mijn adem stokte.
"Iemand heeft het testament aangepast."
Victor knikte.
"En ik weet wie."
Mijn vader zakte langzaam neer op een stoel.
Hij keek naar mijn moeder alsof hij haar voor het eerst werkelijk zag.
"Margaretha..."
Ze begon te huilen.
"Ik had geen keuze."
"Geen keuze?" riep ik.
"Je hebt het testament vervalst."
"Ik deed het voor onze familie."
"Nee."
Mijn stem klonk harder dan ooit.
"Je deed het voor jezelf."
Ze keek me smekend aan.
"Thomas... luister alsjeblieft."
"Zes jaar."
Ik voelde de woede door mijn lichaam trekken.
"Zes jaar heb je mij laten geloven dat de vrouw van wie ik hield mij had verlaten."
"Ik wilde je beschermen."
"Waartegen?"
"Tegen schande."
Ik lachte bitter.
"Schande?"
"Elena was zwanger van vier kinderen."
"Jouw kleinkinderen."
"En jij liet haar alleen achter."
Mijn moeder begon onbedaarlijk te huilen.
Mijn vader sloeg zijn ogen neer.
"Ik wist niet dat ze zwanger was," zei hij zacht.
Victor keek hem strak aan.
"Dat klopt."
Mijn vader keek verbaasd op.
"Wat bedoelt u?"
"U hebt het document nooit gezien."
Hij draaide zich naar mij.
"Uw moeder heeft niet alleen u voorgelogen."
"Ze heeft bijna iedereen voorgelogen."
Er viel opnieuw een zware stilte.
Toen haalde Victor een kleine usb-stick uit zijn jaszak.
"Hierop staan de beveiligingsbeelden van het notariskantoor."
Mijn moeder sprong overeind.
"Nee!"
Ze probeerde de usb uit zijn hand te grijpen.
Maar Victor deed een stap achteruit.
"Blijf waar u bent."
Mijn moeder keek wanhopig om zich heen.
Voor het eerst verloor ze alle controle.
"Die beelden bestaan niet."
Victor keek haar recht aan.
"Dat dacht u."
Hij gaf de usb aan mij.
"Uw grootvader vertrouwde mij niet alleen het testament toe."
"Hij gaf mij ook de opdracht om bewijs te bewaren."
"Voor het geval iemand ooit zou proberen zijn laatste wil te veranderen."
Mijn hart bonsde.
"Waarom hebt u al die jaren gezwegen?"
Victor zuchtte diep.
"Omdat ik contractueel verplicht was niets bekend te maken."
"Tot vandaag."
"Waarom vandaag?"
"Omdat uw kinderen gisteren zes jaar zijn geworden."
Ik fronste.
"Wat heeft dat ermee te maken?"
Victor glimlachte verdrietig.
"Uw grootvader wist dat er gevaar dreigde."
"Hij liet een clausule opnemen."
"Alle bewijzen mochten pas openbaar worden zodra de kinderen hun zesde verjaardag hadden bereikt."
Mijn moeder sloeg haar handen voor haar gezicht.
Ze wist dat het voorbij was.
Of toch niet.
Plotseling ging haar telefoon.
Ze keek naar het scherm.
Alle kleur verdween uit haar gezicht.
Ze drukte het gesprek onmiddellijk weg.
Maar een seconde later ging de telefoon opnieuw.
En weer.
En weer.
Victor keek haar aandachtig aan.
"Neemt u maar op."
Met bevende vingers deed ze dat.
Ze zei geen woord.
Ze luisterde alleen.
Na enkele seconden liet ze de telefoon uit haar hand vallen.
Het toestel gleed over de marmeren vloer.
Ik pakte het op.
Het gesprek stond nog open.
Een onbekende mannenstem zei slechts één zin.
"Zeg tegen Thomas dat hij de kelder van het landhuis niet mag openen."
Daarna werd de verbinding verbroken.
Iedereen verstijfde.
Ik keek naar Victor.
"Wat is er in die kelder?"
Hij antwoordde niet.
Zijn stilte vertelde mij genoeg.
Hij wist precies wat daar verborgen lag.
En misschien...
Was het geheim in de kelder nog veel gevaarlijker dan alles wat we vandaag hadden ontdekt.
