DEEL 4
Niemand zei een woord.
De telefoon lag nog steeds in mijn hand terwijl de laatste pieptoon langzaam wegstierf.
"De kelder," zei ik uiteindelijk.
Ik keek Victor recht aan.
"Wat ligt daar?"
Hij aarzelde.
Voor het eerst sinds hij was binnengekomen leek hij zijn kalmte te verliezen.
"Ik heb u beloofd de waarheid te vertellen," zei hij zacht.
"Maar sommige waarheden zijn gevaarlijk."
"Ik beslis zelf wel wat ik aankan."
Victor knikte langzaam.
"Goed."
Hij haalde een oude, roestige sleutel uit zijn binnenzak.
"Uw grootvader gaf mij deze sleutel zes jaar geleden."
Hij legde hem in mijn hand.
"De enige reservesleutel van de afgesloten wijnkelder."
Mijn moeder schoot overeind.
"Nee!"
Ze liep naar me toe en greep mijn arm vast.
"Thomas, luister naar me. Open die deur niet."
Ik trok mijn arm los.
"Waarom ben je zo bang?"
Ze antwoordde niet.
Alleen haar tranen spraken.
Mijn vader keek haar verbijsterd aan.
"Margaretha..."
"Wat heb je gedaan?"
Ze schudde alleen haar hoofd.
Twintig minuten later stonden Victor, mijn vader en ik voor een zware eiken deur diep onder het landhuis.
Mijn moeder had geweigerd mee te gaan.
Ze zat boven, volledig ingestort.
De lucht in de gang rook muf.
Alsof hier al jaren niemand meer was geweest.
Victor wees naar het oude slot.
"Na het overlijden van uw grootvader heeft uw moeder deze ruimte laten verzegelen."
Ik stak de sleutel in het slot.
Mijn hart bonsde.
Met een droge klik draaide het mechanisme open.
Langzaam duwde ik de deur open.
Een koude lucht stroomde ons tegemoet.
Het licht van mijn zaklamp gleed over stoffige wijnrekken.
Oude schilderijen.
Houten kisten.
En achter in de ruimte...
Een grote stalen archiefkast.
Er zat nog een slot op.
Victor gaf me een tweede sleutel.
"Deze hoorde bij de eerste."
Toen de kast openging, voelde ik mijn adem wegvallen.
De planken lagen vol met ordners.
Dikke mappen.
En tientallen enveloppen.
Allemaal voorzien van één naam.
Elena Vermeer.
Ik trok de eerste map eruit.
Binnenin zaten kopieën van bankoverschrijvingen.
Maand na maand.
Jaar na jaar.
Grote bedragen.
Steeds afkomstig van een rekening op naam van mijn moeder.
"Wat betekent dit?" vroeg mijn vader.
Victor antwoordde rustig.
"Uw vrouw betaalde iemand."
"Wie?"
Ik bladerde verder.
Daar vond ik de contracten.
Ondertekend door een particulier beveiligingsbedrijf.
De opdracht was kort maar duidelijk.
"Observeer Elena Vermeer. Meld iedere poging tot contact met Thomas De Wit onmiddellijk."
Mijn handen begonnen te trillen.
"Ze liet haar bespioneren..."
Mijn vader zakte achteruit tegen de muur.
"Mijn God..."
Maar het ergste moest nog komen.
Onderaan de kast lag een kleine houten doos.
Ik opende hem voorzichtig.
Er zaten tientallen ongeopende brieven in.
Mijn naam stond op iedere envelop.
Aan Thomas.
Ik herkende Elena's handschrift onmiddellijk.
Mijn hart brak.
Ik maakte de eerste brief open.
"Thomas, ik weet niet waarom je niet antwoordt. Misschien ben je boos. Misschien heeft je moeder gelijk en wil je mij echt nooit meer zien. Maar vandaag voelde ik onze baby voor het eerst bewegen..."
Ik kon niet verder lezen.
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Nog een brief.
"Vandaag vertelde de dokter dat het geen één kindje is."
De volgende.
"Het zijn er twee."
Nog een.
"Thomas... het zijn er vier. Ik wou dat je hier was."
Mijn knieën werden slap.
Al die jaren.
Al die brieven.
Ze had mij geschreven.
Ze had mij nooit verlaten.
Iemand had ervoor gezorgd dat geen enkele brief mij ooit bereikte.
Mijn vader pakte zwijgend een andere envelop.
Hij keek erin.
Zijn gezicht verstarde.
"Thomas..."
Hij gaf hem aan mij.
Binnenin zat een foto.
Elena.
Hoogzwanger.
Lachend.
De datum stond achterop.
Twee weken voordat de vierling werd geboren.
Ik draaide de foto om.
Daar stond met blauwe inkt één zin geschreven.
"Onze jongens kunnen niet wachten om hun papa te ontmoeten."
Ik sloot mijn ogen.
Zes jaar.
Zes verloren jaren.
Niemand kon mij die ooit teruggeven.
Plotseling hoorde ik boven een harde klap.
Daarna geschreeuw.
Victor keek direct naar de deur.
"Er is iemand in het huis."
We renden de trap op.
Nog voordat we de hal bereikten, zagen we dat de voordeur wagenwijd openstond.
Mijn moeder zat huilend op de vloer.
"Twee mannen..."
"Ze droegen zwarte pakken..."
"Ze hebben alle camerabeelden meegenomen."
"En..."
Ze wees met trillende hand naar de lege plek op de tafel.
De originele testamentmap...
Was verdwenen.
Victor keek me ernstig aan.
"Dit was geen gewone inbraak."
"Ze wisten precies waarvoor ze kwamen."
Op datzelfde moment ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Een kalme mannenstem zei:
"U hebt iets gevonden wat nooit gevonden had mogen worden."
Hij zweeg even.
"Als u uw vier zoons levend wilt terugzien..."
"Kom dan vannacht alleen."
De verbinding werd abrupt verbroken.
Mijn bloed stolde.
De jongens...
Waren verdwenen.
