DEEL 6
Ik bleef verstijfd naar het scherm kijken.
Richard.
De broer van mijn vader.
De man die jarenlang op familiefeesten glimlachend mijn schouder had geklopt.
De man die mij als kind had leren paardrijden.
Hij was degene die mijn zoons vasthield.
Mijn vingers klemden zich zo hard om mijn telefoon dat mijn knokkels wit werden.
"Vierentwintig uur..."
Zijn woorden bleven door mijn hoofd echoën.
Op dat moment reed Victor met piepende banden de haven op.
Hij sprong uit de auto en zag onmiddellijk het lichaam van Willem Vos.
Hij knielde naast hem, controleerde zijn pols en sloot langzaam zijn ogen.
"We zijn te laat."
Ik gaf hem zwijgend het geheugenkaartje.
"Willem heeft dit vlak voor zijn dood aan mij gegeven."
Victor stopte het onmiddellijk in zijn laptop.
Binnen enkele seconden verschenen tientallen bestanden.
Banktransacties.
E-mails.
Opnames van telefoongesprekken.
En één map met de naam:
Project Phoenix.
Victor klikte erop.
Mijn adem stokte.
Het eerste document was een contract.
Niet tussen mijn moeder en Richard.
Maar tussen Richard en een particulier beveiligingsbedrijf.
Daaronder stond een opdracht die mijn bloed deed bevriezen.
"Zorg ervoor dat Thomas De Wit nooit ontdekt dat hij vader is."
Ik sloeg met mijn vuist op de motorkap van de auto.
"Zes jaar..."
Victor klikte verder.
Een videobestand verscheen.
De datum was exact de nacht waarop de vierling werd geboren.
We drukten op afspelen.
Het beeld was korrelig.
Een ziekenhuisgang.
Elena lag uitgeput in een rolstoel.
Vier pasgeboren baby's lagen in couveuses.
Toen verscheen Richard in beeld.
Hij sprak met twee beveiligers.
Het geluid was zwak, maar één zin was duidelijk verstaanbaar.
"Thomas mag hier nooit komen."
Mijn maag draaide om.
Elena had de waarheid gesproken.
Ze had nooit voor mij gekozen om weg te blijven.
Ze was daartoe gedwongen.
Victor keek me ernstig aan.
"Er zit nog een bestand."
Hij opende een geluidsopname.
Richard lachte.
"Als Thomas ooit trouwt met Charlotte, blijft het familievermogen volledig onder onze controle."
Daarna klonk de stem van mijn moeder.
Twijfelend.
Breekbaar.
"En Elena?"
Richard antwoordde zonder aarzelen.
"Die verdwijnt vanzelf uit zijn leven."
Ik voelde geen woede meer.
Alleen ijskoude vastberadenheid.
"Waar is Richard nu?"
Victor draaide zijn laptop naar mij toe.
"Dat weten we misschien."
Tussen de bestanden zat een overzicht van recente betalingen.
Elke maand ging er geld naar hetzelfde bedrijf.
Een afgelegen vakantiepark aan de Noordzeekust.
Richard bezat daar in het geheim een oude villa.
"Dat is onze enige aanwijzing," zei Victor.
Ik keek naar mijn vader.
Hij was stil.
Ouder.
Gebroken.
"Ik ga met je mee," zei hij uiteindelijk.
Ik keek hem lang aan.
"Waarom?"
"Omdat ik zes jaar geleden had moeten ingrijpen."
"En omdat ik mijn kleinzoons levend wil terugzien."
Nog voor zonsopgang reden we met drie auto's richting de kust.
De villa lag verscholen tussen hoge dennen.
Vanaf een heuvel zagen we licht branden op de bovenverdieping.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
"Ze zijn daar."
Victor pakte een verrekijker.
"Ik zie twee bewakers."
"En nog iemand op het balkon."
Ik nam de verrekijker over.
Lucas.
Hij stond achter het raam.
Zijn kleine hand lag tegen het glas.
Hij leefde.
Ze leefden allemaal.
Ik voelde tranen in mijn ogen prikken.
"Papa komt eraan," fluisterde ik.
Plotseling ging de voordeur open.
Richard stapte naar buiten.
Alsof hij precies wist dat we er waren.
Hij keek recht onze kant op.
En glimlachte.
Daarna stak hij langzaam een afstandsbediening omhoog.
"Nee..." fluisterde Victor.
"Wat is dat?"
Victor keek bleek weg.
"Explosieven."
Richard drukte op een knop.
Een rood lampje begon boven in de villa te knipperen.
Mijn hart stond stil.
Richard belde me op.
Ik nam direct op.
"Welkom, Thomas."
"Laat de kinderen gaan!"
Hij lachte zacht.
"Je hebt nog één keuze."
"Het geheugenkaartje."
"Geef mij alle bewijzen."
"Anders vliegt deze villa over drie minuten de lucht in."
Ik keek naar het huis.
Achter het raam stonden vier kleine silhouetten.
Lucas.
Liam.
Levi.
Logan.
Alle vier keken ze naar buiten.
Wachtend.
Hopend dat hun vader hen zou redden.
Ik kneep het geheugenkaartje stevig in mijn hand.
Drie minuten.
Dat was alles wat ik nog had.
En ik wist dat de keuze die ik nu maakte...
Het lot van mijn hele familie voorgoed zou bepalen.
