DEEL 7
"Drie minuten."
De woorden van Richard bleven door mijn hoofd galmen terwijl ik naar de villa staarde.
Boven achter het raam stonden mijn vier zoons.
Bang.
Maar ze leefden.
Dat was het enige wat telde.
Mijn telefoon stond nog op luidspreker.
Richard lachte zacht.
"Ik hoop dat je de juiste keuze maakt, Thomas."
Ik keek naar het geheugenkaartje in mijn hand.
Daarop stond het bewijs dat Richard en mijn moeder jarenlang een zorgvuldig plan hadden uitgevoerd.
Als ik het vernietigde, zouden mijn kinderen misschien vrijkomen.
Maar Richard kennende...
Zou hij zich nooit aan zijn woord houden.
Ik keek naar Victor.
"Hoeveel tijd?"
Victor keek op zijn horloge.
"Twee minuten en veertig seconden."
Mijn vader legde een hand op mijn schouder.
"Thomas..."
"Geef hem het kaartje niet."
"Waarom niet?"
"Omdat hij daarna alsnog iedereen zal laten verdwijnen."
Ik wist dat hij gelijk had.
Richard wilde geen onderhandelingen.
Hij wilde stilte.
Voor altijd.
Ik haalde diep adem en drukte op de knop van mijn telefoon.
"Richard."
"Ja?"
"Ik geef je het geheugenkaartje."
Hij glimlachte.
"Dat is verstandig."
"Maar eerst wil ik mijn kinderen zien."
Na enkele seconden ging de voordeur van de villa open.
Twee gewapende mannen kwamen naar buiten.
Tussen hen in liep Lucas.
Zijn handen waren los.
Hij keek angstig om zich heen.
"Papa!"
Mijn hart brak.
Ik wilde naar hem toe rennen.
Maar Victor hield mij tegen.
"Niet."
Richard verscheen achter Lucas.
Hij legde een hand op de schouder van mijn zoon.
"Gooi het kaartje deze kant op."
Ik hield het omhoog.
"Laat eerst al mijn kinderen vrij."
Richard schudde glimlachend zijn hoofd.
"Zo werkt het niet."
Hij drukte opnieuw op de afstandsbediening.
Het rode lampje begon sneller te knipperen.
Victor fluisterde plotseling:
"Wacht..."
Hij pakte een verrekijker.
Zijn ogen werden groot.
"Thomas..."
"Dat is geen explosief."
"Wat?"
"Het kastje op het dak..."
"Dat is de centrale vergrendeling van het huis."
Ik keek hem verbaasd aan.
"Ben je zeker?"
Hij knikte.
"Richard bluft."
"De villa ontploft niet."
"Maar hij kan alle deuren op slot zetten."
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Dat veranderde alles.
Ik keek opnieuw naar de villa.
Aan de rechterkant zag ik een smalle houten loopbrug die naar een terras leidde.
Bijna volledig verborgen tussen de bomen.
Richard lette er niet op.
Hij keek alleen naar mij.
Ik boog mijn hoofd alsof ik had opgegeven.
Langzaam liep ik naar voren.
"Goed."
"Je wint."
Ik stak mijn arm uit.
Richard glimlachte breed.
Op datzelfde moment fluisterde Victor in mijn oortje:
"Nu."
Ik gooide het geheugenkaartje.
Niet naar Richard.
Maar ver de andere kant op.
Zijn reflex nam het over.
Hij draaide zich om en rende erachteraan.
Precies op dat moment sprintte ik richting de houten loopbrug.
"Thomas!" schreeuwde Richard.
Twee bewakers trokken hun wapens.
Mijn vader stormde uit zijn schuilplaats en werkte één van hen tegen de grond.
Victor sprong op de tweede.
Ik bereikte het terras.
De achterdeur bleek niet op slot.
Ik rende naar binnen.
"Papa!"
Vier kleine stemmen klonken tegelijk.
Lucas, Liam, Levi en Logan zaten vastgebonden in de woonkamer.
Ik pakte een mes dat op tafel lag en sneed de touwen los.
Elena's woorden schoten door mijn hoofd.
"Breng ze veilig thuis."
"Blijf dicht bij mij," zei ik.
Geen van de jongens huilde.
Lucas pakte alleen mijn hand stevig vast.
"We wisten dat je zou komen."
Mijn keel kneep dicht.
Nog voordat we de voordeur bereikten, klonk achter ons een schot.
Het raam naast ons spatte uiteen.
Richard stond buiten.
Hij richtte zijn pistool recht op mij.
"Niemand vertrekt!"
Hij haalde de trekker opnieuw over.
Maar voordat hij kon schieten...
Klonk ergens in de verte het geluid van tientallen sirenes.
Blauw zwaailicht verlichtte de donkere bomen.
Richard draaide zich geschrokken om.
De politie had de villa omsingeld.
En voor het eerst sinds zes jaar zag ik echte angst in zijn ogen.
