DEEL 7: Het verraad op de pier
Ik werd met een harde smak tegen de betonvloer geworpen. Mijn elleboog schuurde pijnlijk over de ruwe ondergrond en het mesje viel uit mijn hand. Ik keek omhoog, verwachtend dat ik de woedende ogen van Ethan zou zien, of de kille blik van mijn vader.
Maar het was geen van beiden.
Boven mij stond een man in een donkerblauw politie-uniform. Hij drag een tactisch vest en had een getrokken pistool in zijn rechterhand. Op zijn borst zat een badge van de recherche.
‘Blijf liggen! Geen beweging!’ snauwde hij.
Ik snakte naar adem. ‘Agent! Help me! Mijn vader en mijn man... ze zijn daar!’ Ik wees naar de centrale hal waar het geluid van kletterend metaal en geschreeuw verstomd was.
De agent keek niet eens in de richting van de hal. Hij stapte naar voren, zette zijn zware kistlaars op mijn pols—precies de hand waarin ik de USB-stick klemde—en boog zich naar me toe.
‘Geef me de drive, Sophie,’ zei hij op een vreemd rustige toon.
Ik keek hem vol ongeloof aan. Hij was niet gekomen om me te redden. Hij hoorde erbij.
‘Wie ben jij?’ fluisterde ik, terwijl de pijn in mijn pols toenam.
‘Inspecor Jansen,’ zei hij met een valse glimlach. ‘Maar voor jouw vader en Ethan was ik al twintig jaar de man die ervoor zorgde dat de politierapporten over de verdwijning van Arthur Vandenberg steeds ergens onderop de stapel belandden. En nu ga jij me geven wat van mijn opdrachtgevers is.’
Voordat ik kon reageren, klonk er een doffe knal door de ruimte. Een schot.
De agent verstijfde. Hij keek geschrokken over zijn schouder. Uit de schaduw van de centrale hal kwam mijn vader gelopen. Hij liep zwaar mankend, zijn wandelstok droip van een donkere vloeistof. In zijn andere hand hield hij Ethan’s pistool vast—het pistool dat Ethan eerder in het huis van mijn moeder had willen planten.
Ethan lag dertig meter verderop op de grond, roerloos naast de stalen balk.
‘Laat haar los, Jansen,’ zei mijn vader met een hese stem. Er sijpelde bloed uit een snijwond op zijn voorhoofd. ‘Je bent te laat. Het spel is afgelopen.’
‘Arthur,’ zei Jansen, terwijl hij zijn wapen langzaam van mij af boog en op mijn vader richtte. ‘Je had dood moeten blijven. Je had de miljoenen aan ons moeten laten. Waarom moest je terugkomen?’
‘Omdat het míjn geld is!’ schreeuwde mijn vader. Zijn ogen stonden wild. ‘Ik heb vijftig jaar gewerkt om dat imperium op te bouwen! En jullie dachten dat je een snotneus als Julian konden gebruiken om het van mij af te pakken?’
‘Julian was een pion,’ zei Jansen koeltjes. ‘En jij bent een relict uit het verleden. Denk je echt dat je hier levend uitkomt? Buiten staat mijn hele team. Zodra ik het signaal geef, stormen ze naar binnen en schieten ze iedereen neer die een bedreiging vormt. Ik schrijf het rapport wel: Echtelijke ruzie met dodelijke afloop, waarbij het oude slachtoffer wraak nam.’
Ik lag nog steeds op de kille vloer tussen de twee mannen in. De sirenes buiten loeiden harder. De flitsende lichten sneden door de kieren van het pakhuis. Ethan bewoog op de achtergrond; hij was niet dood, maar kreunde van de pijn en probeerde zich overeind te krabbelen.
Mijn brein werkte op volle toeren. Mijn vader, de man die ik twintig jaar had gemist, zag mij alleen als een sleutel tot zijn vermogen. Ethan, de man met wie ik acht jaar mijn leven had gedeeld, had mijn vader neergeslagen en me jarenlang belogen. En de politie was corrupt.
Ik was de enige die de waarheid wist. En ik was de enige die het USB-staafje bezat.
Langzaam, terwijl de twee mannen hun wapens op elkaar gericht hielden en de spanning in de lucht te snijden was, schoof ik mijn hand onder mijn buik. Ik wrikte de USB-stick los uit mijn hand en schoof hem in de diepe binnenpak van mijn jas. Daarna pakte ik met mijn andere hand een losliggende, zware stalen moer die op de betonvloer lag.
‘Sophie, sta op en kom naar mij,’ beval mijn vader zonder zijn ogen van Jansen af te houden. ‘Geef me die stick.’
‘Ze geeft jou niets, Arthur,’ zei Jansen, en hij haalde de trekker over van zijn pistool om een waarschuwingsschot te lossen.
Op het moment dat de harde knal door het pakhuis galmde, gooide ik de stalen moer met alle kracht die ik in me had tegen de noodverlichtingskast aan de muur.
Er ontstond een vonkenregen. De kortsluiting liet de laatste schijnwerper knallen. De ruimte werd opnieuw in duisternis gehuld.
Ik aarzelde geen seconde. Ik rolde over de vloer, krabbelde overeind en rende op het gevoel af naar de zware ijzeren deur achter in het pakhuis—de deur naar de kelders en de steiger aan de rivier.
Achter mij klonken meerdere schoten. Het geschreeuw van mijn vader, de vloeken van Jansen en de paniekerige kreunen van Ethan mengden zich met het geluid van inslaand kogelglas.
‘Sophie!’ schreeuwde mijn vader. ‘Kom terug! Je hebt mij nodig!’
Ik luisterde niet. Ik duwde de ijzeren deur open, rende een donkere, vochtige stenen trap af en kwam uit op een kleine, houten steiger achter het pakhuis. De koude rivierwind sloeg in mijn gezicht. Het zwarte water van de haven klotste wild tegen de houten palen.
Aan de steiger lag een kleine, oude motorboot vastgeketend. En op de bank van de boot zat iemand te wachten.
Iemand die een zaklamp in mijn gezicht schreef.
‘Stap in, Sophie,’ zei een vrouwelijke stem.
Ik kneep mijn ogen dicht. Toen het licht iets zakte, herkende ik het gezicht.
Het was niet mijn moeder. Het was de advocate van Ethan—mr. Claire De Witt—de vrouw die al onze huwelijkscontracten en zakelijke overeenkomsten had opgesteld.
In haar hand hield ze geen wapen, maar een tablet. En op het scherm van de tablet zag ik de livestream van het politiebureau waar mijn moeder een uur geleden naartoe was gebracht.
‘Stap in,’ herhaalde Claire rustig. ‘Als je wilt dat je moeder de komende tien minuten overleeft.’
