DEEL5: De stem uit het verleden
De pikdonkere ruimte voelde plotseling aan als een valstrik waarin wij beiden gevangen waren genomen. Ethan vloekte binnensmond, liet mij los en grabbelde in zijn broekzak naar zijn telefoon. Het schermpje lichtte op en wierp een spookachtig blauw schijnsel over zijn strakgetrokken gezicht.
‘Geen bereik,’ mompelde hij nerveus. Hij zwaaide met zijn telefoon in de lucht. ‘Geen enkel signaal. Er staat een stoorzender aan.’
‘Wie is dat?’ fluisterde ik, terwijl ik een stap achteruit deed, weg van Ethan. Mijn hand gleed automatisch naar het zakmes in mijn tas. ‘Ethan, wie zit er achter die luidsprekers?’
‘Houd je kop, Sophie!’ snauwde hij. De beheerste gehaaidheid die hem jarenlang had gekenmerkt, was volledig verdwenen. Hij was bang. En een kat in het nauw maakt rare sprongen.
‘Jullie vragen je natuurlijk af wie ik ben,’ klonk de mechanische stem opnieuw door de boxen. Het geluid galmde via het stalen dak spiraalsgewijs naar beneden. ‘Julian Destel... of moet ik je Ethan Vance noemen? Je dacht dat je twintig jaar geleden alles zo netjes had afgehandeld. Je dacht dat het spoor dood was gelopen.’
‘Wie ben je?!’ schreeuwde Ethan richting het plafond. hij zwaaide wild met het licht van zijn telefoon. ‘Laat je gezicht zien! Als dit een poging tot afpersing is, ben je bij het verkeerde adres!’
Een droge, kille lach schalde door de luidsprekers. ‘Afpersing? Nee, Julian. Geld interesseert mij niet. Waar het mij om gaat, is de afrekening. Jij hebt twintig jaar lang geleefd op het zweet, het bloed en het geld van een man die jou als een zoon beschouwde. En jij, Sophie...’
Het licht van een enkele, krachtige schijnwerper aan het plafond sprong ineens aan. Het felle, witte licht straalde recht op mij neer. Ik kneep mijn ogen dicht tegen de plotselinge felheid.
‘Jij bent zo blind geweest,’ ging de stem verder. ‘Je hebt acht jaar lang het bed gedeeld met de moordenaar van je vader. Je hebt toegelaten dat hij je moeder isoleerde. Je hebt genoten van de luxe die gebouwd is op het graf van Arthur Vandenberg.’
‘Dat is niet waar!’ riep ik, terwijl ik mijn arm voor mijn ogen hield. ‘Ik wist het niet! Ik heb het nooit geweten!’
‘Onwetendheid is geen verontschuldiging,’ zei de stem onverbiddelijk. ‘Maar je hebt vanavond een kans om jezelf te zuiveren. In jouw hand klem je de USB-stick. Wat jij niet weet, Sophie, is dat die USB-stick niet alleen de financiële fraudes van Ethan bevat. Het bevat ook de camerabeelden van de nacht dat je vader verdween.’
Ethan verstrakte. Hij keek naar de USB-stick die ik nog steeds stevig in mijn vuist geklemd hield. ‘Geef dat ding aan mij, Sophie!’ beet hij me toe. Hij deed een stap in mijn richting, zijn vingers gekromd als klauwen.
‘Blijf waar je bent, Ethan!’ schreeuwde ik. Ik trok het zakmes uit mijn tas en klapte het lemmet open. Het kleine mesje stak zielig af tegen de reusachtige gestalte van mijn man, maar het was genoeg om hem doen twijfelen.
‘Denk je echt dat je me daarmee kunt tegenhouden?’ lachte Ethan bitter, al deed hij geen stap meer vooruit. ‘Sophie, luister naar me. Die stem probeert ons tegen elkaar uit te spelen. Als die beelden op het internet komen of bij de politie belanden, ben ik niet de enige die ten onder gaat. Mijn bedrijf valt om. Al onze bankrekeningen worden bevroren. Jij wordt gezien als medeplichtige! Denk je dat de media geloven dat je acht jaar lang niets hebt gemerkt? Ze zullen denken dat je in het complot zat!’
‘Het maakt me niet uit!’ riep ik, terwijl de tranen over mijn wangen brandden. ‘Ik wil de waarheid! Ik wil weten wat er met mijn vader is gebeurd!’
‘De waarheid?’ onderbrak de stem via de luidsprekers. ‘De waarheid is eenvoudig. Kijk naar het scherm achter je, Sophie.’
Aan de achterwand van het pakhuis, boven de zware ijzeren deur waar Ethan eerder naar had gewezen, sprong een grote projector aan. Een wazig, zwart-wit videobeeld verscheen op de muur. De datum in de hoek gaf aan: 14 november 2006, 23:42 uur.
Op de beelden zag ik het kantoor van mijn vader. De meubels, de grote eikenhouten bureau—ik herkende het uit mijn kindertijd. Op het beeld was mijn vader te zien. Hij zat achter zijn bureau te praten met een jonge man. De jonge Ethan.
Mijn adem stokte. Ik staarde naar de geprojecteerde muur.
Op de video was te zien hoe de discussie tussen de twee mannen hoog opliep. Mijn vader stond op, wees boos naar de deur en pakte de telefoon. Maar voordat hij kon kiezen, pakte de jonge Ethan een zware glazen asbak van de tafel en sloeg mijn vader van achteren neer. Mijn vader zeeg in elkaar en bleef roerloos op de grond liggen.
Ik slaakte een schreeuw van afgrijzen en bedekte mijn mond. ‘Nee... nee...’
‘Zie je wel?’ zei de stem via de luidsprekers. ‘Hij heeft hem koudbloedig neergeslagen. En daarna heeft hij hem naar dit pakhuis gesleept.’
Ethan staarde naar het scherm, zijn gezicht spierwit. ‘Dat... dat is onmogelijk,’ stammelde hij. ‘Die beelden zijn vernietigd! Ik heb de harde schijven zelf verbrand!’
‘Je hebt de kopieën verbrand, Julian,’ zei de stem. ‘Maar je bent vergeten dat Arthur een beveiligingsbedrijf had ingehuurd dat alles extern opsloeg. En ik ben de man die die beelden twintig jaar lang heeft bewaard.’
Er klonk een mechanisch klikkend geluid bij de zware ijzeren deur onder het scherm. Het roestige metaal schuurde over de vloer terwijl de deur langzaam openging. Uit de duisternis achter de deur stapte een gedaante naar buiten.
Het was een man. Hij liep met een stok, zijn gezicht was getekend door littekens, en zijn haar was zilvergrijs. Hij droeg een strak zwart pak.
Toen het licht van de schijnwerper op zijn gezicht viel, snakte Ethan naar adem.
‘Het... het kan niet,’ fluisterde Ethan, terwijl hij drie stappen achteruit deinsde en tegen een stalen balk aan knalde. ‘Jij bent dood. Ik heb je zelf begraven!’
De man met de wandelstok keek Ethan aan. Een kille, meedogenloze glimlach verschijnt op zijn gezicht. Daarna keek hij naar mij.
‘Hallo, Sophie,’ zei hij met een stem die ik in geen twintig jaar had gehoord. ‘Je bent precies op je moeder gaan lijken.’
Het was mijn vader.
