DEEL 4 — De schaduw van de notaris
Het hout van de voordeur kraakte onder het geweld van de klappen. ‘Chloe! Maak die deur open!’ schreeuwde de stem van Richard vanaf de veranda. ‘Ik heb de politie al aan de lijn! Je pleegt ontvoering!’ Nora begon zachtjes te snikken en kruip tegen de leuning van de bank. Chloe vloog naar het meisje toe en klemde haar tegen zich aan. Haar ogen stonden vol angst.
‘Wat moeten we doen?’ piepte ze. ‘Als de politie komt, nemen ze Nora mee. Richard heeft de voogdijpapieren getekend toen we nog getrouwd waren, en ik heb nog geen geld voor een advocaat!’ Ik keek naar de papieren in mijn hand. De naam van de notaris stond onderaan het medische stempel gedrukt: Mr. H.V. Meijer, Notariskantoor Meijer & Partners. Dat kantoor zat in het centrum van de stad, op hooguit tien minuten rijden.
‘Wij gaan niet afwachten tot de politie hier is,’ zei ik vastberaden. Een vreemde, niet eerder gefelde kracht maakte zich van mij meester. Ik was een gebroken moeder die gisteren haar kind had begraven, maar vandaag zou niemand het kind van mijn zoon afnemen. ‘Hoe komen we weg?’ vroeg Chloe wanhopig. ‘Hij staat voor de voordeur!’ ‘Via de achtertuin,’ zei ik.
‘De steeg komt uit bij de garage van de buren. Mijn auto staat om de hoek geparkeerd.’ Ik pakte mijn handtas, griste de autosleutels van het haken bij de keuken en pakte de documenten van Julian mee. Ik keek Nora aan en dwong jezelf om zo zacht en kalm mogelijk te glimlachen. ‘Kom maar, lieverd,’ fluisterde ik. ‘We gaan een ritje maken.’ Nora knikte dapper en pakte mijn hand vast.
Haar kleine vingertjes voelden koud aan, maar ze klampte zich aan mij vast alsof ze wist dat ik haar beschermde. Terwijl de slagen op de voordeur luider werden en we het breken van het slot hoorden, glipten we via de bijkeuken de achtertuin in. Ik trok het houten hek achter ons dicht. We snelden door de smalle steeg tussen de coniferen door naar de parallelweg.
Binnen twee minuten zaten we in mijn oude compacte wagen. Ik startte de motor, keek nerveus in de binnenspiegel en reed weg net op het moment dat er een politiewagen met zwaailichten de straat in kwam rijden. Mijn hart hamerde in mijn keel. ‘Ze gaan ons zoeken,’ zei Chloe angstig, terwijl ze achterom keek. ‘Laat ze maar zoeken,’ zei ik grimmig. ‘Eerst gaan we naar Mr. Meijer.’
Het notariskantoor was gevestigd in een statig, oud pand aan de gracht. De vloeren van het kantoor kraakten toen we binnenstapten. Een oudere man met een bril op de punt van zijn neus keek op achter een stapel dossiers. ‘Mevrouw?’ vroeg hij vriendelijk doch formeel. ‘Heeft u een afspraak?’ ‘Mijn naam is Helena van der Meer,’ zei ik, terwijl ik buiten adem de balie naderde.
‘Mijn zoon was Julian van der Meer. Hij is vier dagen geleden overleden.’ De blik van de notaris veranderde op slag. De zakelijke afstandelijkheid verdween en werd vervangen door een diep medeleven. Hij stond onmiddellijk op. ‘Mevrouw Van der Meer… mijn oprechte deelneming. Julian was een bijzondere jonge man. Komt u alstublieft binnen.’ Hij leidde ons naar zijn spreekkamer en sloot de zware eikenhouten deur.
Nadat hij ons stoelen had aangeboden, liep hij naar een kluis in de hoek van de kamer, draaide aan het cijferslot en haalde er een dikke, verzegelde envelop uit. ‘Julian is drie weken geleden bij mij geweest,’ zei Mr. Meijer terwijl hij plaatsnam achter zijn bureau. ‘Hij leek erg bezorgd, alsof hij vooruitzag wat er zou kunnen gebeuren.’ ‘Wat heeft hij geregeld?’ vroeg ik met schorre stem.
Mr. Meijer bekeek de documenten. ‘Ten eerste heeft hij een officiële erkenningsakte laten opstellen. Omdat hij wist dat hij de operatie mogelijk niet zou overleven, heeft hij een gerechtelijke procedure gestart om het vaderschap van Nora postuum vast te laten stellen. Hij heeft daarvoor een DNA-monster achtergelaten dat gecertificeerd is door het ziekenhuis.’ Chloe slaakte een diepe zucht van verlichting en bedekte haar gezicht met haar handen.
‘Dat betekent dat Richard geen schijn van kans heeft!’ roep ze uit. ‘Dat is nog niet alles,’ ging de notaris verder, zijn stem werd ernstiger. ‘Julian heeft me ook een vertrouwelijk dossier overhandigd. Het bevat documenten die hij heeft gevonden in de administratie van de heer Vance.’ Ik fronsde mijn wenkbrauwen. ‘Wat voor documenten?’ ‘Documenten die bewijzen dat meneer Vance niet zomaar schulden heeft,’ zei de notaris, terwijl hij een set gekopieerde brieven over de tafel schoof.
‘Hij maakt deel uit van een illegaal netwerk dat medische fondsen en verzekeringsclaims oplicht. Hij heeft de ziekte van Nora gebruikt om geld in te zamelen via illegale stichtingen, geld dat hij vervolgens doorsluisde naar zijn eigen buitenlandse rekeningen.’ Mijn maag draaide om van walging. ‘Hij gebruikte een ziek kind voor geld?’ ‘Exact,’ knikte Mr.
Meijer. ‘Julian kwam hierachter vlak voordat hij besloot zijn nier af te staan. Hij wist dat als hij simpelweg naar de politie zou stappen, Richard zou vluchten met het geld en Nora zonder medische verzorging zou achterlaten. Daarom heeft Julian de operatie doorgezet… om Nora eerst te redden.’ Toen begreep ik het pas goed. Julian was niet alleen bang voor de injectiespuit.
Hij was bang dat hij zou sterven voordat hij zijn dochter kon beschermen tegen het monster met wie haar moeder getrouwd ছিল. Hij had zijn angst overwonnen, niet alleen uit liefde, maar uit pure beschermdrang. ‘Waarom is de politie Richard dan nog niet op het spoor?’ vroeg ik. ‘Omdat Julian mij de opdracht heeft gegeven deze papieren pas over te dragen aan de autoriteiten onder één specifieke voorwaarde,’ zei Mr.
Meijer, terwijl hij me strak aankeek. ‘Welke voorwaarde?’ ‘Dat u, zijn moeder, persoonlijk de kluiscode activeert die hij in zijn brief heeft geschreven. Hij wilde dat ú de controle zou hebben. Hij wilde dat ú zou beslissen wanneer de val dichtklapte.’ Ik stijfde op. De brief van Julian lag in mijn tas. Ik pakte hem er koortsachtig bij en zocht naar een cijfercombinatie.
Maar op de laatste pagina stond geen cijfercode. Er stond alleen een raadselachtige zin: ‘Ma, de code is de datum waarop de wereld voor ons stilviel, maar dan achterstevoren.’ Ik staarde naar de woorden. De datum waarop de wereld stilviel… Dat was de dag dat mijn oudste zoon, Julians broer, was overleden in het ziekenhuis. Voordat ik de cijfers aan de notaris kon dicteren, vloog de deur van de spreekkamer met een luide knal open.
In de opening stond niet Richard. Het was een man in een doktersjas, met een koud, strak gezicht en een medische tas in zijn hand. En achter hem stond Richard Vance, met een valse grimlach op zijn lippen. ‘Te laat, mevrouw,’ zei Richard. ‘Dr. Sanders is hier om Nora mee te nemen voor een ‘dringende medische controle’.’
