DEEL 13 — De schaduw van BioNova
Een ijzige schrik schoot door mijn lijf. ‘Nora!’ schreeuwde Chloe, en ze rende naar de achterdeur. ‘Wacht!’ riep ik, terwijl ik haar bij haar arm greep. ‘Als je nu naar buiten rent, weten ze meteen dat we panikeren! Blijf kalm!’ Ik keek naar Lucas. ‘Pak die USB-stick en ga naar de kelder. Er zit een luik onder de keukenkastjes dat uitkomt in de oude voorraadschuur.
Blijf daar totdat ik je roep.’ Lucas twijfelde geen seconde, graaide de zilveren stick van tafel en glipte geruisloos naar de bijkeuken. Ik streek mijn jurk glad, dwong mezelf om rustig adem te halen en stapte de veranda op. De man in het donkere pak had Nora inmiddels genaderd. Hij was door zijn knieën gegaan en sprak met een gemaakte vriendelijkheid tegen het kleine meisje.
Nora keek hem achterdochtig aan en klemde haar knuffelkonijn tegen zich aan. ‘Kan ik u ergens mee helpen, meneer?’ zei ik met een harde, afgemeten stem terwijl ik de trappen van de veranda afstapte. De man stond langzaam op. Hij was lang, had strak naar achteren gekamd grijs haar en drong een zilveren merk-horloge om zijn pols. Zijn ogen stonden zo koud als ijs.
‘Mevrouw Van der Meer?’ vroeg hij met een licht buitenlands accent. ‘Mijn naam is Dr. Evan Vance. Geen familie van Richard Vance, verzeker ik u, hoewel we helaas via dezelfde zakelijke kanalen zijn geïnformeerd.’ ‘Wat doet u op mijn terrein?’ vroeg ik, terwijl ik voor Nora ging staan en haar achter mijn rokken trok. ‘Ik ben de vicepresident van BioNova Pharmaceuticals,’ zei de man, terwijl hij zijn visitekaartje niet aanbood.
‘Wij zijn de hoofdsponsor geweest van het medisch onderzoek van wijlen Professor Klok. We begrijpen dat er na zijn tragische overlijden nogal wat verwarring is ontstaan over de eigendomsrechten van bepaalde onderzoeksresultaten.’ ‘Er is geen verwarring, meneer Vance,’ zei ik ijskoud. ‘Klok was een crimineel die vastzat voor moord en orgaanfraude. Zijn bedrijf is opgedoekt.’ Vance glimlachte dun.
‘Dat is de officiële lezing, inderdaad. Maar uw zoon, Julian, heeft vlak voor zijn overlijden intellectueel eigendom meegenomen dat aan ons laboratorium toebehoort. Wij weten dat hij een gegevens drager heeft nagelaten aan een zekere Lucas Barten… die volgens onze informatie vandaag naar dit adres is gereisd.’ Mijn hart sloeg een slag over, maar ik liet geen enkele emotie op mijn gezicht zien.
‘Ik ken geen Lucas Barten,’ zei ik strak. ‘En mijn zoon heeft mij alleen zijn liefde nagelaten, geen medische bestanden.’ Vance keek om zich heen, naar het prachtige houten opvanghuis en de spelende kinderen in de verte. ‘Mevrouw Van der Meer… u heeft hier een prachtige plek opgebouwd,’ zei hij met een stem doordrenkt van een onderderhuidse dreiging.
‘Het zou ontzettend jammer zijn als de Inspectie voor de Gezondheidszorg deze locatie moet sluiten vanwege ‘onregelmatigheden’ in de bouwvergunning of de medische licenties van uw medewerkers. BioNova heeft een heel lange arm in de overheid.’ ‘Is dat een dreigement?’ ‘Het is een zakelijk aanbod,’ zei Vance. Hij pakte de zwarte koffer die zijn assistent droeg en klapte hem open.
Binnenin lagen stapels gebundelde bankbiljetten en een getekend contract. ‘Vijf miljoen euro,’ zei Vance. ‘In ruil voor de USB-stick en een geheimhoudingsverklaring. U kunt het opvanghuis hiermee voor de komende twintig jaar financieren. Niemand hoeft ooit nog te lijden.’ Ik keek naar het geld. Vijf miljoen euro. Het was een astronomisch bedrag. Maar toen keek ik naar het kleine meisje dat zich aan mijn benen vastklampt.
Ik dacht aan al die andere kinderen in de klinieken die als proefkonijnen waren gebruikt door dit zielloze bedrijf. Als ik dit geld zou aannemen, zou ik de moordenaars van mijn zoons laten wegkomen met hun misdaden. Dan zou Julians offer zijn veranderd in een handelsproduct. ‘Mijn zoon is niet te koop, meneer Vance,’ zei ik, terwijl ik hem strak in de ogen keek.
‘En zijn erfenis ook niet. Verlaat mijn erf. Nu.’ De glimlach verdween van Vance’s gezicht. Zijn blik werd duister en gevaarlijk. ‘U maakt een hele grote fout, mevrouw,’ fluisterde hij. ‘U denkt dat u gewonnen heeft omdat Klok dood is. Maar Klok was slechts een klein radertje in onze machine. Als u ons de formule niet geeft, halen we hem zelf wel op.’ He deed een teken naar zijn assistent, die zijn hand in zijn binnenzak stak en naar de voordeur van het huis stapte.
‘Lucas!’ schreeuwde ik met volle kracht. ‘Bel de recherche!’ Maar voordat de assistent de veranda kon bereiken, klonk er het geluid van meerdere zware voertuigen die met hoge snelheid de oprijlaan op kwamen scheuren. Het waren geen politiewagens. Het waren drie zwarte terreinwagens met het embleem van de Internationale Gezondheidsinspectie en Europol.
De wagens blokkeerden de uitgang van de oprijlaan. Tientallen gewapende agenten in speciale gevechtskleding kwamen eruit gestroomd en richtten hun wapens op Vance en zijn assistent. ‘Europol! Handen omhoog! Blijf staan waar u staat!’ schreeuwde een stem door een megatoeter. Vance werd bleek. ‘Wat is dit?!’ Achter uit een van de terreinwagens stapte een vrouw in een strak blauw mantelpakje.
Ze droeg een medische badge van de VN en een dik dossier onder haar arm. Ze liep vastberaden naar ons toe. ‘Meneer Vance,’ zei de vrouw met een koele, autoritaire stem. ‘U staat onder arrest op verdenking van internationale mensenhandel, illegale medische experimenten op minderjarigen en grootschalige corruptie.’ Vance stotterde wanhopig. ‘U heeft geen jurisdictie hier!
Dit is een privéterrein!’ ‘Uw Zwitserse rekeningen zijn vanmorgen inbeslagnomen op basis van de informatie die mevrouw Van der Meer twee dagen geleden bij de bank in Genève heeft vrijgegeven,’ zei de vrouw. Ik staarde haar verbaasd aan. ‘Genève?’ De vrouw keek me met een diep respect aan en glimlachte zacht. ‘Mevrouw Van der Meer… uw echtgenoot heeft dertien jaar geleden niet alleen documenten in kluis 408 achtergelaten.
Hij heeft ook een automatische waarschuwingscode gekoppeld aan de accounts van BioNova. Zodra u de volmacht tekende, werd de internationale opsporingsdienst automatisch geactiveerd.’ Mijn adem stokte. Arthur. Mijn echtgenoot had dertien jaar geleden al geweten dat hij het netwerk niet alleen kon stoppen. Hij had een tijdbom onder BioNova gelegd, wachtend op de dag dat iemand de moed zou hebben om de kluis te openen.
Vance en zijn assistent werden in de boeien geslagen en afgevoerd. De vrouw van Europol stapte naar me toe en stak haar hand uit. ‘Mevrouw Van der Meer… wat uw zoon Julian heeft gedaan met die tegendosis, gaat duizenden levens redden. Hij is niet alleen een held voor uw familie, maar voor de hele medische wereld.’ Ik keek naar de blauwe lucht boven het bos. De zon brak door de wolken en wierp een stralende warmte over ‘De Eikenhof’.
