DEEL 12 — De erfenis in het bloed
Mijn vingers trilden toen ik de verkreukelde brief van de jonge man aannam. Lucas keek schroomvallig om zich heen, alsof hij nog steeds bang was dat iemand hem volgde. De litteken bij zijn slaap trok lichtjes weg toen hij diep ademhaalde. ‘Kom binnen, Lucas,’ zei ik met een stem die doordrenkt was van een mengeling van spanning en nieuwsgierigheid.
We gingen aan de grote houten keukentafel zitten. Chloe schonk een glas water voor de jonge man in. Nora speelde buiten met haar knuffelkonijn op de schommel, onbewust van de schaduwen die opnieuw ons erf binnentraden. Lucas nam een grote slok water en keek me strak aan. ‘Mevrouw Van der Meer… die nacht in het ziekenhuis, toen het alarm afging en de dokters Julians kamer binnenstormden, was ik niet bewusteloos zoals zij dachten,’ begon Lucas met een trillende stem.
‘Ik lag achter het gordijn op het bed ernaast. Ik zag alles.’ Mijn adem stokte. ‘Wat heb je gezien?’ ‘Ik zag Dr. Visser binnenkomen met de spuit,’ zei Lucas, en er liep een rilling over zijn rug. ‘Maar Julian was al wakker. Hij wist dat Visser eraan kwam. Hij had een klein glazen flesje onder zijn kussen verborgen.’ Chloe boog zich voorover. ‘Een glazen flesje?’ ‘Julian wist dat Klok en Visser hem wilden uitschakelen,’ legde Lucas uit.
‘Maar hij had ontdekt dat het medische netwerk van Klok niet alleen organen verhandelde. Ze waren bezig met een illegaal gentherapie-experiment, gefinancierd door een buitenlands farmaceutisch concern.’ Ik staarde hem sprakeloos aan. ‘Gentherapie?’ ‘Nora’s nieraandoening was geen natuurlijke ziekte,’ zei Lucas, en zijn woorden sloegen in als een bom.
‘Ze is als kleuter blootgesteld aan een experimenteel medicijn in de kliniek waar Richard Vance haar destijds liet behandelen. Klok en Vance gebruikten zieke kinderen als proefkonijnen om een patent op een nieuw regeneratief middel te verzilveren.’ Mijn maag keerde om van walging. ‘Ze hebben mijn kleindochter bewust ziek gemaakt?!’ ‘Ja,’ knikte Lucas grimmig.
‘En Julian kwam erachter toen hij zijn bloed liet testen voor de donatie. Hij ontdekte de genetische marker in Nora’s weefsel. Hij wist dat als hij simpelweg een nier zou geven, het middel haar andere organen op den duur ook zou vernietigen. Dus heeft hij zijn eigen nier in het geheim bewerkt met een antistof die hij samen met een Zwitserse onderzoeker had ontwikkeld.’ Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht.
Mijn lieve, dapper jongen. Hij was het ziekenhuis niet binnengestapt als een slachtoffer dat zich liet afmachten. Hij was binnengestapt als een wetenschapper, een vader en een strijder die een tegendosis had ontwikkeld om het leven van zijn kind definitief te redden! ‘Het flesje dat hij me gaf…’ ging Lucas verder, terwijl hij naar zijn eigen arm wees.
‘Daar zat de stamcelformule in. Julian heeft mij gevraagd het bij mezelf in te spuiten als hij het niet zou overleven. Ik was namelijk ook een van de proefkonijnen van Klok’s kliniek. Ik had nog maar een paar maanden te leven.’ Ik keek naar Lucas. Hij zag er kerngezond uit. De kleur op zijn wangen, zijn krachtige houding… ‘Het heeft gewerkt?’ fluisterde Chloe.
‘Het heeft mijn leven gered,’ zei Lucas met tranen in zijn ogen. ‘Julian heeft mijn leven gered. En hij heeft de formule vastgelegd op een gecodeerde USB-stick die in deze brief zit.’ Hij schoof de brief naar me toe. Ik scheurde de enveloppe open. Er viel een kleine, zilveren USB-stick op de houten tafel, samen met een kort briefje in Julians handschrift.
‘Lieve ma, Als Lucas dit bij je brengt, betekent het dat mijn tegendosis werkt. Het geld van de stichting is mooi, maar deze formule is mijn ware erfenis. Klok’s farmaceutische partner — de firma BioNova — zoekt nog steeds naar dit middel. Ze zullen er alles aan doen om het te vernietigen, omdat het bewijst dat hun miljoenenonderzoek gebaseerd is op misdaden tegen kinderen. Ma, geef dit niet aan de autoriteiten. Er zitten gecrummelde mensen bij de Inspectie. Breng het rechtstreeks naar de internationale gezondheidsraad in Genève. Laat de wereld zien wat ze hebben gedaan.’
Mijn hart hamerde in mijn borstkas. De strijd was nog niet voorbij. De mannen die Klok hadden gefinancierd — de giganten achter BioNova — waren nog steeds daarbuiten. En als zij ontdekten dat de formule van Julian in ons bezit was, zouden ze voor niets terugdeinzen om het te vernietigen. Op dat moment hoorden we het geluid van een zware motor op de oprijlaan.
Een grote, grijze wagen met getinte ruiten stopte voor het hek van ‘De Eikenhof’. Twee mannen in strakke, donkere pakken stapten uit. Een van hen droeg een zwarte koffer en keek met een strakke, professionele blik naar de veranda. Lucas verstijfde. ‘Dat zijn ze… dat zijn de agenten van BioNova.’ Chloe rende onmiddellijk naar het raam en trok het gordijn dicht. ‘Nora is nog buiten!’ schreeuwde ze paniekerig. Ik keek door het raam. Een van de mannen liep al in de richting van het grasveld waar Nora aan het spelen was.
