DEEL 6 – Het gezicht van de vijand
Het felle, kille licht van de helikopter zoeklampen verblindde me. Het geluid van de draaiende rotoren was oorverdovend en deed de houten muren van de kleine blokhut trillen. Emily schrok wakker en begon angstig te gillen.
"Mama! Mama, wat is dat?!"
"Blijf liggen, Emily!" schreeuwde ik tegen het lawaai in. Ik stormde naar het bed en trok haar naar de grond, achter het zware eikenhouten doosbed.
Marcus trok zijn pistool uit zijn jas en dook weg achter het raamkozijn. "Het is niet het Arrestatieteam van de politie," beet hij me toe met een grimmige uitdrukking. "Kijk naar de insignes op de helikopter! Dat zijn de privé-beveiligers van Vanguard Logistics. Julian controleert de hele beveiligingstak van het bedrijf!"
"Maar hoe hebben ze ons zo snel gevonden?!" riep ik wanhopig.
Marcus keek even naar zijn eigen kleding, en toen viel zijn oog op het kastje bij de deur waar zijn autosleutels lagen. Zijn gezicht werd lijkbleek. "De wagen... er zat een gps-tracker onder het chassis. Ze hebben me gevolgd vanaf het landgoed."
Buiten galmde de stem via de luidspeaker opnieuw door de nacht:
"Marcus, we weten dat je binnen bent! Geef het meisje en de sleutel over, en we laten je leven! Je hebt nog dertig seconden!"
"Wat gaan we doen?!" vroeg ik met klamme handen. De sleutel van kluis 304 voelde loodzwaar in mijn jas zakken.
Marcus keek me aan. Er lag een diepe, wanhopige vastberadenheid in zijn ogen. Hij pakte een zware houten kist uit de kast en schoof die voor het raam. "Sarah, luister heel goed naar me. Aan de achterkant van deze hut zit een luik dat leidt naar een oude drainagestunnel. Die tunnel komt uit bij de rivier, een halve kilometer hiervandaan."
"Nee! Ik laat u niet alleen!" zei ik.
"Je moet wel!" snauwde hij, hoewel zijn stem brak. "Mijn taak was om jou en het erfgoed van Arthur te beschermen. Als zij die sleutel krijgen, is alles voor niets geweest. Je vader is voor die documenten gestorven. Richard heeft zijn eigen leven geofferd om dit moment mogelijk te maken. Je mag nu niet opgeven!"
Hij duwde me ruw richting het kleine luik in de hoek van de kamer. "Neem Emily. Loop door de tunnel totdat je bij de rivier bent. Volg de stroomopwaartse richting naar de oude brug. Daar staat mijn reserve-auto geparkeerd bij de verlaten molen. De sleutels zitten onder de wielkast."
Hij pakte een klein, zwart apparaatje uit zijn zak en duwde het in mijn hand. "Dit is een stoorzender. Schakel hem in zodra je buiten bent, dan kunnen ze jouw mobiele signaal niet opvangen."
iconic! Buiten begonnen de eerste schoten te vallen. De ruiten van de hut spatten in duizenden scherven uiteen. Woodsplinters vlogen door de lucht.
"GA!" schreeuwde Marcus, terwijl hij zich omdraaide en het vuur heropende door het gebroken raam.
Ik trok het houten luik open. Een donkere, vochtige schacht openbaarde zich. Met Emily strak in mijn armen liet ik me in het gat glijden. Ik trok het luik boven ons dicht, net op het moment dat de voordeur van de hut met een brute klap werd ingetrapt.
Boven onze hoofden klonken doffe schoten, geschreeuw en het geluid van brekend hout. Ik beet op mijn lip tot ik bloed proefde om mijn eigen snikken te onderdrukken. Ik kon niet stoppen. Ik mocht niet stoppen.
Op handen en knieën kroop ik door de smalle, natte betonnen pijp. Het water reikte tot aan mijn onderarmen. Emily klemde zich als een klein aapje aan mijn nek vast, haar lichaam schudde van de kou en de angst.
"Nog even volhouden, schatje," fluisterde ik door mijn tanden. "We zijn er bijna."
Na wat een eeuwigheid van kruipen in de absolute duisternis leek, zag ik aan het einde van de pijp een flauwe, grijze lichtvlek. De uitgang.
We glipten de pijp uit en belandden op de natte, modderige oever van de rivier. De regen was veranderd in een dichte mist die over het water hing. In de verte, boven de bomen bij de blokhut, zag ik de oranje gloed van een uitslaande brand. Een gigantische rookkolom steeg op in de nachtelijke lucht.
Marcus...
Mijn ogen vulden zich met tranen, maar ik dwong mezelf om door te lopen. Ik volgde de oever van de rivier, zoals Marcus had gezegd. De ijskoude wind beet in mijn gezicht, mijn kleren waren zwaar van het water en mijn krachten begonnen op te raken. Maar de gedachte aan mijn vader, aan Richard en aan het onrecht dat ons was aangedaan, hield me overeind.
Na twintig minuten zwoegen door de modder zag ik de contouren van de oude molen uit de mist verrijzen. Vlak daarnaast, half verscholen onder een stapel takken, stond een oude, zwarte Volkswagen Golf.
Ik haastte me naar de wagen, voelde onder de linker voorwielkast en mijn vingers raakten het koude metaal van een sleutel.
Met trillende handen ontgrendelde ik de deuren. Ik zette Emily op de achterbank en wikkelde haar in een droge jas die achterin lag. Daarna stapte ik zelf achter het stuur.
De motor sloeg na twee keer proberen sputterend aan.
Ik keek op de klok van het dashboard. Het was vier uur 's nachts. De bank in het centrum van de stad zou over vier uur opengaan. Vier uur waarin ik het vol moest houden, als gezochte moordenares, in een auto zonder verlichting op de snelweg.
Ik reed voorzichtig het smalle bospad af en draaide de weg op richting de stad.
Maar toen ik na tien minuten rijden een drukkere kruising naderde, zag ik in de verte het blauwe flitslicht van meerdere politie-escalades. Ze hadden een wegblokkade opgeworpen. Elk voertuig werd gecontroleerd.
Ik wilde de auto keren, maar in mijn achteruitkijkspiegel zag ik al de koplampen van een naderende wagen.
We zaten klem.
Op dat moment ging de oude autoradio van de Volkswagen plotseling automatisch aan. Een kraakgeluid klonk door de speakers, gevolgd door een stem die ik tot op het bot herkende.
Het was niet Marcus. Het was niet Julian.
Het was de stem van een vrouw. Een stem die ik in geen dertig jaar had gehoord, maar die onmiddellijk een diep, vergeten gevoel in mijn binnenste wakker schudde.
"Sarah..." klonk de rauwe, zachte stem door de speakers. "Rijd niet naar de wegblokkade. Sla nu rechtsaf, het zandpad op. Ik ben het... je moeder."
* * *
