DEEL 8
Mijn benen voelden ineens zwaar.
"Het testament van mijn vader?" fluisterde ik.
"Dat kan niet... We hebben jaren geleden al een testament gekregen."
De rechercheur schudde zijn hoofd.
"Blijkbaar niet het enige."
Een uur later stonden we voor een verlaten opslagruimte aan de rand van de stad.
De deur was opengebroken.
Binnen stonden tientallen verhuisdozen.
In één metalen kast lag een verzegelde envelop met de naam van mijn vader.
De notaris opende hem voorzichtig.
Na enkele minuten keek hij op.
Zijn gezicht werd ernstig.
"Dit document is ouder dan het testament dat de familie kent... en volledig rechtsgeldig."
Iedereen hield zijn adem in.
De notaris begon voor te lezen.
"Mijn dochter Emily krijgt het huis dat ik voor haar moeder heb helpen financieren. Niemand anders mag ooit aanspraak maken op deze woning."
Mijn moeder barstte in tranen uit.
Mijn broer zakte stil in een stoel.
Maar de notaris was nog niet klaar.
Hij haalde een tweede document uit de envelop.
Toen hij het zag, verstijfde hij.
"Dit verandert alles."
"Wat is het?" vroeg ik.
Hij keek langzaam op.
"Er staat een tweede naam op..."
"De persoon die al die jaren achter de verdwijning van het geld zat..."
"...is geen onbekende."
Hij draaide het document om, zodat iedereen de naam kon lezen.
Mijn moeder slaakte een kreet.
"Nee..."
"Dat kan onmogelijk waar zijn..."
Wordt vervolgd in DEEL 9...
