DEEL 4
De agenten stapten de woonkamer binnen, gevolgd door een deurwaarder en een notaris.
Het gelach verstomde.
Niemand durfde nog iets te zeggen.
Mark liep snel naar voren.
"Er moet een vergissing zijn. Dit is mijn huis."
De notaris keek hem rustig aan.
"Volgens het Kadaster is de enige wettelijke eigenaar mevrouw Emily Carter."
Hij wees naar mij.
Rebecca schudde driftig haar hoofd.
"Nee! Wij wonen hier al zes jaar!"
"Dat kan," antwoordde de deurwaarder. "Maar wonen is iets anders dan eigenaar zijn."
Ik keek naar mijn moeder, die nog steeds met haar versleten schort in de keuken stond.
"Mam... kom alsjeblieft hier."
Ze liep aarzelend naar me toe.
Ik deed zachtjes haar schort af en pakte haar bloedende handen vast.
"Vanaf vandaag werkt u voor niemand meer."
Mijn moeder begon te huilen.
De gasten keken beschaamd toe.
Velen hadden haar die avond bevelen gegeven, zonder te beseffen dat zij de vrouw was voor wie dit huis ooit was gekocht.
Mark verloor zijn geduld.
"Ze heeft ons dit huis gegeven!"
Ik keek hem recht aan.
"Laat dan één document zien waarop mijn handtekening staat."
Hij bleef stil.
Omdat zo'n document niet bestond.
Toen haalde de notaris nog een envelop uit zijn tas.
"Er is nog iets."
Hij legde een stapel bankafschriften op tafel.
"De eigenaar heeft de afgelopen maanden meldingen gedaan van ongeoorloofde geldopnames vanaf haar rekening."
Mijn hart bleef rustig.
Ik wist precies wat erin stond.
Maar Mark werd lijkbleek.
Rebecca zette onbewust een stap achteruit.
De agent keek hen allebei aan.
"We willen u enkele vragen stellen."
Op dat moment fluisterde Rebecca met trillende stem:
"Mark... je hebt toch gezegd dat niemand dit ooit zou ontdekken..."
De hele kamer verstijfde.
En voor het eerst besefte iedereen...
Dat dit verhaal veel groter was dan alleen een gestolen huis.
Wordt vervolgd in DEEL 5...
