DEEL 2
Die avond was het huis gevuld met gelach, muziek en het geluid van rinkelende glazen.
Mijn broer Mark en zijn vrouw Rebecca liepen trots tussen de gasten door alsof zij het perfecte leven hadden opgebouwd.
"Welkom in ons nieuwe huis," zei Rebecca glimlachend terwijl ze haar glas hief.
Iedereen applaudisseerde.
Niemand wist dat de vrouw die zwijgend drankjes uitdeelde, de echte reden was waarom dit huis ooit was gekocht.
Mijn moeder liep langzaam langs de tafel met een dienblad in haar handen.
Haar rug was krommer geworden.
Haar handen zaten onder de kleine wondjes van het schoonmaken.
Toen Rebecca haar glas neerzette, zei ze hard genoeg zodat iedereen het kon horen:
"Maria, haal ook nog wat ijs. En schiet een beetje op."
Mijn moeder knikte zonder iets terug te zeggen.
Mijn vuisten balden zich onder de tafel.
Zes jaar had ik gewerkt om haar een waardig leven te geven.
En nu behandelden ze haar als een bediende in haar eigen huis.
Ik stond langzaam op.
"Mag ik heel even jullie aandacht?"
Het geroezemoes verstomde.
Alle ogen waren op mij gericht.
Mark grijnsde.
"Ga je eindelijk vertellen wie je eigenlijk bent?"
Ik glimlachte.
"Dat lijkt me een goed idee."
Ik haalde een zwarte map uit mijn tas en legde die midden op tafel.
Rebecca keek er nauwelijks naar.
"Wat is dat? Een sollicitatie?"
Ik sloeg de map open.
Bovenaan lag de originele eigendomsakte.
Mijn naam stond in grote letters als enige eigenaar van het huis.
De glimlach verdween van Rebecca's gezicht.
Mark pakte het document haastig vast.
"Dit... dit is nep."
"Is dat zo?" vroeg ik rustig.
Ik legde er nog een officieel document naast, voorzien van notariële stempels.
"Hier staat dat niemand zonder mijn toestemming in deze woning mag wonen."
De gasten begonnen elkaar verbaasd aan te kijken.
Rebecca werd zichtbaar nerveus.
"Mark... zeg iets."
Maar mijn broer zweeg.
Voor het eerst die avond wist hij niet meer wat hij moest zeggen.
Ik keek naar mijn moeder.
"Vanaf vandaag hoeft u hier nooit meer schoon te maken."
Er verschenen tranen in haar ogen.
Ik dacht dat daarmee alles voorbij was.
Maar toen ging plotseling de deurbel.
Drie keer achter elkaar.
Iedereen keek richting de voordeur.
Ik glimlachte.
"Perfect... Ze zijn precies op tijd."
Mark werd lijkbleek.
Want hij wist wie ik had uitgenodigd...
Wordt vervolgd in Deel 3...
