DEEL 7
De telefoon lag trillend op de vloer.
Niemand zei een woord.
De rechercheur pakte hem op en keek Rebecca aan.
"Neem op."
Rebecca schudde haar hoofd.
"Ik... ik kan niet."
Hij drukte zelf op de luidspreker.
Een zenuwachtige mannenstem klonk door de woonkamer.
"Rebecca, luister goed. De politie weet nog niets over de opslagruimte. Haal de documenten weg voordat—"
Hij viel stil.
"Rebecca? Ben je daar?"
De rechercheur verbrak het gesprek.
Iedereen keek geschokt naar Rebecca.
"Welke opslagruimte?" vroeg hij kalm.
Rebecca begon te huilen.
"Ik wilde dit nooit... Mark zei dat het alleen om geld ging."
Mark draaide zich razend naar haar om.
"Zwijg!"
Maar het was te laat.
De rechercheur gaf een agent een kort teken.
"Stuur direct een team naar de opslagruimte. We hebben waarschijnlijk ons belangrijkste bewijs gevonden."
Nog geen dertig minuten later ging de telefoon van de rechercheur.
Hij luisterde een paar seconden en zijn gezicht betrok.
"Begrepen. We komen eraan."
Hij keek mij aan.
"Mevrouw Carter... u moet dit zelf zien."
"Wat is er gevonden?" vroeg ik.
Hij antwoordde langzaam:
"Niet alleen documenten..."
"Er ligt ook een testament."
Mijn hart sloeg een slag over.
"Van wie?"
De rechercheur keek me recht aan.
"Van uw overleden vader."
Wordt vervolgd in DEEL 8...
