DEEL 5
De woonkamer was muisstil.
Mark keek nerveus naar de documenten op tafel.
"Dat geld... daar weet ik niets van," stamelde hij.
De rechercheur keek hem strak aan.
"Dat zullen we zo uitzoeken."
Hij schoof een map open.
Daarin stonden bankafschriften, camerabeelden van meerdere geldopnames en kopieën van handtekeningen.
"De afgelopen zes jaar is er meer dan 300.000 dollar verdwenen."
Rebecca begon te trillen.
"Mark... je zei dat het geld van jou was."
Hij draaide zich woedend naar haar om.
"Hou je mond!"
Voor het eerst zag iedereen hun perfecte huwelijk afbrokkelen.
Ik liep naar mijn moeder en sloeg een arm om haar heen.
"Mam, u hoeft nergens meer bang voor te zijn."
Ze keek me met tranen in haar ogen aan.
"Waarom heb je me niets verteld?"
"Omdat ik eerst zeker wilde weten wie ik nog kon vertrouwen."
De rechercheur sloot de map.
"Meneer Carter, u zult met ons mee moeten komen voor verder verhoor."
Mark deed nog één wanhopige poging.
"Emily... alsjeblieft. We zijn familie."
Ik keek hem zonder enige emotie aan.
"Familie verneder je niet. Familie steel je niet."
Net toen de agenten hem wilden meenemen, rende Rebecca naar boven.
Enkele seconden later klonk een harde gil.
"Mark... de kluis is open!"
Iedereen keek geschrokken omhoog.
De rechercheur rende als eerste de trap op.
Toen hij de slaapkamer binnenliep, bleef hij abrupt stilstaan.
De kluis was leeg.
Op de bodem lag slechts één envelop met daarop drie woorden:
"Jullie zijn te laat."
Wordt vervolgd in DEEL 6...
