DEEL 3
De deur ging langzaam open.
Twee politieagenten stapten naar binnen, gevolgd door een notaris en een deurwaarder.
Het gelach in de eetkamer verstomde onmiddellijk.
Mark liep naar voren met een geforceerde glimlach.
"Kan ik u helpen?"
De notaris keek hem rustig aan.
"Wij zijn hier op verzoek van de wettelijke eigenaar van deze woning."
Rebecca begon te lachen.
"De eigenaar? Dat zijn wij."
Ik stond langzaam op.
"Nee."
Alle blikken draaiden zich naar mij.
Ik haalde mijn identiteitsbewijs uit mijn tas en legde het naast de originele eigendomsakte.
"Ik ben de eigenaar."
De kamer viel doodstil.
Mijn moeder keek me geschokt aan.
"Emily... jij?"
Ik knikte.
"Ik heb dit huis zes jaar geleden gekocht. Voor u."
Rebecca schreeuwde woedend:
"Ze liegt!"
De notaris schudde zijn hoofd en legde de officiële documenten op tafel.
"Volgens het Kadaster staat deze woning sinds de dag van aankoop uitsluitend op naam van mevrouw Emily Carter."
Mark werd lijkbleek.
Zijn handen begonnen te trillen.
Hij wist dat hij geen enkel bewijs had.
Toen keek ik mijn moeder recht aan.
"Ik beloofde u dat u nooit meer zou hoeven lijden."
"Vandaag houd ik die belofte."
Mijn moeder barstte in tranen uit.
Maar net toen iedereen dacht dat de waarheid eindelijk op tafel lag, haalde een van de agenten een dossier uit zijn tas.
"Mevrouw Carter... tijdens ons onderzoek hebben wij nog iets ontdekt."
Ik keek hem verbaasd aan.
"Waar heeft u het over?"
Hij legde een stapel documenten voor mij neer.
"Het gaat niet alleen om dit huis..."
"Er is de afgelopen jaren ook meer dan 300.000 dollar verdwenen van een rekening die met uw naam in verband staat."
Ik keek langzaam naar mijn broer.
Zijn gezicht verloor alle kleur.
En ik besefte dat hij veel meer had gestolen dan alleen mijn moeders waardigheid.
Wordt vervolgd in DEEL 4...
