DEEL 8 — De tweede verdwijning
De woorden bleven in de lucht hangen.
Drie jaar geleden verdwenen.
Samen.
Ik keek opnieuw naar de foto.
James stond links.
De onbekende man stond in het midden.
En rechts stond de man die ik nooit meer wilde zien.
Daniel Carter.
James' jongere broer.
Mijn zwager.
Ik had hem altijd als een rustige, betrouwbare man gezien.
Maar drie jaar geleden, op dezelfde dag dat James verdween, was Daniel ook verdwenen.
De politie had destijds gezegd dat er waarschijnlijk geen verband was.
Ik had dat geloofd.
Tot nu.
Sophie keek naar de man tegenover ons.
“U zegt dat Daniel Carter mijn biologische vader is?”
“Ja.”
“Maar waarom heeft mijn moeder dat verborgen?”
“Omdat Daniel gevaarlijk was.”
Ik voelde woede opkomen.
“Waar was u al die jaren?”
De man keek me aan.
“Ik probeerde James te helpen.”
“En waar is hij?”
Hij zweeg.
Mijn stem werd harder.
“Waar is mijn man?”
“Ik weet niet waar hij nu is.”
“Maar u weet wel iets.”
Hij keek naar Sophie.
“James ontdekte wie haar vader was. Daarna ontdekte hij iets anders.”
“Wat?”
“Daniel was niet alleen betrokken bij de zaak. Hij was degene die ervoor zorgde dat iedereen zweeg.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Welke zaak?”
De man keek om zich heen.
Toen haalde hij een tweede envelop uit zijn jas.
“Deze was voor jou.”
Hij gaf hem aan Sophie.
Ze keek ernaar.
Op de voorkant stond haar naam.
Sophie De Vries.
Maar het handschrift was niet van haar moeder.
Het was van James.
Sophie opende de envelop.
Er zat een brief in.
Ze las hem eerst stil.
Toen begon ze te huilen.
“Wat staat erin?” vroeg ik.
Ze gaf hem aan mij.
Ik las:
“Sophie, als je dit ooit leest, is er waarschijnlijk iets met mij gebeurd. Ik wil dat je één ding begrijpt. Je moeder heeft je nooit verlaten. Ze heeft je verborgen omdat ze wist dat Daniel je zou gebruiken om mij onder druk te zetten.”
Ik slikte.
De volgende zin maakte mijn handen koud.
“Elena weet niets van dit alles. Ik heb haar bewust buiten gehouden. Niet omdat ik haar niet vertrouwde, maar omdat ik wist dat iemand haar in de gaten hield.”
Ik keek op.
“Iemand hield mij in de gaten?”
De man knikte.
“Al jaren.”
Ik las verder.
“Als ik verdwenen ben, zoek dan niet naar mij. Zoek naar de plaats waar het allemaal begon.”
Daaronder stond een adres.
Een oud huis.
Ik herkende het onmiddellijk.
Het was het huis waar James en ik onze eerste jaren samen hadden gewoond.
Het huis dat we jaren geleden hadden verkocht.
“Waarom daar?” vroeg Sophie.
De man stond op.
“Omdat Daniel daar ooit iets heeft begraven.”
“Wat?”
“Bewijs.”
“Welk bewijs?”
Hij keek naar de klok.
“Dat moet u zelf vinden.”
Hij draaide zich om.
Ik stond op.
“Wacht.”
Hij stopte.
“Wie bent u eigenlijk?”
Hij keek over zijn schouder.
“Mijn naam is Thomas.”
“Thomas wat?”
Hij glimlachte bitter.
“Een naam die u zich beter niet kunt herinneren.”
Toen liep hij weg.
We volgden hem naar buiten.
Maar binnen enkele seconden was hij verdwenen.
Sophie keek naar mij.
“Wat doen we nu?”
Ik keek naar de envelop.
“Dat oude huis.”
We reden er diezelfde avond heen.
Het huis stond leeg.
De tuin was overwoekerd.
De ramen waren donker.
Toen ik de voordeur opende, voelde ik een vreemde rilling.
Alles rook nog steeds hetzelfde.
Hout.
Vocht.
Oude herinneringen.
Sophie liep achter me aan.
“Waar moeten we zoeken?”
Ik wist het niet.
Maar toen zag ik iets op de vloer.
Een kleine kras.
Bij de trap.
Ik knielde neer.
Onder een losse plank zat een metalen doos.
Mijn handen trilden toen ik hem eruit haalde.
Er zat een slot op.
Maar de sleutel die ik uit James' oude tas had gehaald, paste.
Ik opende de doos.
Binnenin lagen tientallen foto's.
Bankafschriften.
Brieven.
En een klein notitieboek.
Ik sloeg het open.
De eerste pagina bevatte een datum.
14 oktober.
Daaronder stond:
“Vanavond weet Elena eindelijk waar ik heen ga.”
Mijn adem stokte.
Ik bladerde verder.
Op de volgende pagina stond:
“Als ik niet terugkom, betekent dat dat Daniel mij heeft gevonden.”
Sophie kwam dichterbij.
“Lees verder.”
Ik draaide de pagina om.
Er stond maar één zin.
Een zin die alles veranderde.
“Maar het ergste is niet Daniel. Het ergste is dat Elena's eigen familie erbij betrokken is.”
Ik keek Sophie aan.
“Mijn familie?”
Ze keek naar het notitieboek.
Toen hoorden we buiten een geluid.
Een auto.
De koplampen schenen door het raam.
Iemand stapte uit.
Sophie fluisterde:
“Wie is dat?”
Ik deed het licht uit.
We bleven stil.
De voordeur bewoog.
Iemand probeerde hem te openen.
Toen klonk een stem aan de andere kant.
Een stem die ik onmiddellijk herkende.
Een stem waarvan ik dacht dat ik hem nooit meer zou horen.
“Elena…”
Mijn hart stond stil.
De stem vervolgde:
“Als je dat notitieboek hebt gevonden, weet je nu dat James niet dood is.”
Ik keek naar Sophie.
Buiten klonk een tweede stem.
En die tweede stem was van Daniel Carter.
“En hij is niet de enige die nog leeft.”
