DEEL 4 — De naam uit het verleden
Ik las de brief opnieuw.
Langzaam.
Alsof de woorden misschien zouden veranderen als ik ze nog een keer las.
Maar ze veranderden niet.
De naam stond er duidelijk.
James Carter.
Mijn man.
De man die ik drie jaar geleden had verloren.
De man van wie ik dacht dat hij geen enkel geheim voor mij had gehad.
Ik keek naar Sophie.
“Waar komt jouw moeder aan deze brief?”
“Ik weet het niet.”
“Heeft ze ooit over James gesproken?”
“Nee.”
“Heb je hem ooit ontmoet?”
Ze schudde haar hoofd.
“Niet voor zover ik weet.”
Ik legde de brief neer.
Mijn hart bonsde.
“Wat staat er verder?”
Sophie pakte het papier terug.
Ze las de volgende regels hardop.
“James wist dat ik bang was. Hij beloofde me dat hij zou helpen. Maar op de dag dat alles misging, verdween hij.”
Ik voelde mijn adem stokten.
“Stop.”
Sophie keek op.
“Wat?”
“Lees die zin nog een keer.”
Ze herhaalde hem.
James had haar moeder beloofd te helpen.
Daarna was hij verdwenen.
Ik stond op en liep naar het raam.
Drie jaar geleden was James verdwenen na een zakenreis. Zijn auto was gevonden bij een verlaten parkeerplaats buiten de stad. Er waren geen getuigen. Geen duidelijke verklaring.
Na maanden van zoeken was hij officieel als vermist geregistreerd.
Later werd hij doodverklaard.
Ik had jarenlang geprobeerd mezelf ervan te overtuigen dat ik het verleden moest loslaten.
Maar nu lag er een brief op mijn bureau waarin stond dat James vóór zijn verdwijning contact had gehad met Sophies moeder.
“Hoe heette je moeder?” vroeg ik.
“Marianne.”
Ik draaide me om.
“Marianne…”
De naam voelde vreemd bekend.
Ik liep naar mijn archiefkast.
“Blijf hier.”
Ik haalde een oude doos tevoorschijn.
Daarin lagen documenten van James, oude agenda's, verzekeringspapieren en een paar foto's.
Ik begon te zoeken.
Sophie keek zwijgend toe.
Na enkele minuten vond ik een oude agenda.
Ik bladerde naar de laatste maanden voordat James verdween.
Een afspraak stond omcirkeld.
M — 19:30 — Hotel Aurora.
Geen achternaam.
Geen verdere uitleg.
De datum was drie weken vóór zijn verdwijning.
Ik keek naar Sophie.
“Ken je dit hotel?”
Ze schudde haar hoofd.
“Ik denk het niet.”
“Je moeder wel?”
“Ik weet het niet.”
Op dat moment viel er iets uit de agenda.
Een klein zwart-witfotootje.
Ik bukte en raapte het op.
Mijn handen begonnen te trillen.
Op de foto stond James.
Hij stond naast een jonge vrouw.
Ik herkende haar niet meteen.
Maar Sophie wel.
“Dat is mijn moeder.”
De kamer werd stil.
Ik keek opnieuw naar de foto.
James glimlachte.
Marianne keek naar de camera.
En tussen hen in stond een klein meisje van ongeveer vijf jaar oud.
Sophie.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Je moeder heeft deze foto nooit aan jou laten zien?”
“Nee.”
“Heb je ooit geweten dat zij James kende?”
“Nee.”
Sophie pakte de foto voorzichtig van me aan.
Ze draaide hem om.
Op de achterkant stond een handgeschreven boodschap.
“Voor Sophie. Als de tijd komt, moet je weten wie je vader werkelijk was.”
Sophie liet de foto bijna vallen.
“Mijn vader?”
Ik keek haar aan.
“Wat bedoel je?”
Ze schudde langzaam haar hoofd.
“Ik dacht altijd dat mijn vader overleden was voordat ik werd geboren.”
“Wie was hij?”
“Ik weet het niet.”
“Hoe bedoel je, je weet het niet?”
“Mijn moeder vertelde me altijd dat hij niet belangrijk was. Dat hij ons had verlaten.”
Ik keek naar de foto.
James.
Marianne.
Sophie.
Een gedachte die ik niet wilde toelaten, kwam plotseling bij me op.
Maar voordat ik iets kon zeggen, ging Sophies telefoon.
Ze keek naar het scherm.
Een onbekend nummer.
Ze nam niet op.
De telefoon stopte.
Een seconde later kwam er een bericht binnen.
Ze las het.
Toen keek ze naar mij.
“Hij weet dat we de foto hebben gevonden.”
“Wie?”
Sophie liet me het scherm zien.
Er stond maar één zin:
“Vraag Elena waar James was op 14 oktober.”
Ik kende die datum.
Het was de dag voordat mijn man verdween.
En ik wist precies waar hij volgens mij was geweest.
Thuis.
Maar voor het eerst in drie jaar begon ik aan mijn eigen herinnering te twijfelen.
