DEEL 10 — De persoon die ik vertrouwde
Ik herkende de stem onmiddellijk. Mijn oudere zus, Claire. Mijn handen begonnen te trillen. “Claire?” James keek me aan. “Ken je haar?” “Het is mijn zus.” Daniel vloekte zacht. “Dat maakt het ingewikkelder.” Ik keek naar hem. “Wat heeft zij hiermee te maken?” James antwoordde: “Dat weet ik niet.” Buiten klonk opnieuw haar stem. “Elena, ik weet dat je daar bent.” Sophie keek me aan.
“U vertrouwt haar toch?” Ik wilde ja zeggen. Maar na alles wat ik die avond had gehoord, durfde ik geen enkel antwoord meer te geven. Claire was altijd degene geweest die mij hielp. Toen mijn moeder ziek was. Toen mijn huwelijk moeilijk was. Toen James verdween. Ze was zelfs degene geweest die me had geholpen de hoop op te geven. En nu stond ze buiten dit verlaten huis.
Met Daniel. Met mensen die ons blijkbaar al jaren volgden. Ik voelde een steek in mijn maag. “James,” fluisterde ik, “heeft Claire je ooit geholpen?” Hij keek weg. Dat was genoeg. “James.” Hij zuchtte. “Een keer.” “Wanneer?” “De avond voordat ik verdween.” Mijn hart sloeg over. “Wat deed ze?” “Ze kwam naar me toe.” “Waarom?” “Ze vertelde me dat iemand wist wat ik had ontdekt.” “Wie?” “Ze zei dat ik moest vluchten.” Ik keek naar de deur.
“Maar waarom zou ze je waarschuwen?” “Dat weet ik niet.” Daniel keek naar James. “Je weet het wel.” James keek hem boos aan. “Niet hier.” Ik begreep dat er iets niet werd verteld. “Wat weet je?” Niemand antwoordde. Buiten klonk een autodeur. Claire riep: “Elena, luister naar me. Je begrijpt niet wat er gebeurt.” Ik liep naar de deur. James greep mijn arm.
“Niet doen.” “Het is mijn zus.” “Dat is precies waarom je voorzichtig moet zijn.” Ik keek hem aan. “Drie jaar lang dacht ik dat je dood was. Ik wil niet nog een keer iemand verliezen zonder antwoorden.” Hij liet mijn arm los. Ik opende de deur. Claire stond ongeveer tien meter verderop. Ze was alleen. Geen politie. Geen mannen. Geen Daniel. Ik keek achter haar.
Daniel stond inmiddels naast me. Claire zag hem en verstijfde. “Jij.” Daniel zei niets. Claire keek naar mij. “Ga met me mee.” “Waarom?” “Omdat je hier niet veilig bent.” “Wie bedreigt me?” Ze zweeg. “Claire.” Ze haalde diep adem. “Onze vader.” Ik voelde mijn hart zakken. “Hij is dood.” “Dat dacht jij.” Ik keek haar ongelovig aan. “Wat bedoel je?” Claire keek naar James.
“Hij weet dat James leeft.” James kwam naast me staan. “Dat wist hij al.” Claire knikte. “En hij weet dat Sophie de waarheid kent.” Sophie kwam naar buiten. “Welke waarheid?” Claire keek haar aan. “Dat je vader nog leeft.” Sophie keek naar Daniel. “Maar dat is Daniel.” Claire schudde haar hoofd. “Nee.” Iedereen werd stil. “Daniel is je biologische vader,” zei Claire.
“Maar hij is niet degene die je moeder probeerde te beschermen.” Sophie fronste. “Wie dan?” Claire keek naar James. “Je moeder beschermde je tegen mijn vader.” Mijn hoofd tolde. “Mijn vader?” Claire knikte. “Hij wist dat Daniel de biologische vader was. Hij gebruikte dat geheim om Marianne onder controle te houden.” Daniel keek naar Claire. “Je had dit nooit mogen vertellen.” “Ze verdient de waarheid.” James liep naar Claire.
“Waar is hij?” “Dat weet ik niet.” “Je liegt.” “Dat doe ik niet.” Claire keek mij aan. “Maar ik weet waar hij het bewijs heeft verborgen.” “Welk bewijs?” “De originele documenten.” Ik dacht aan de metalen doos. “Die hebben we al.” Claire schudde haar hoofd. “Dat is niet het echte bewijs.” Ze haalde een sleutel uit haar jas. “Het echte bewijs ligt ergens waar niemand ooit gezocht heeft.” “Waar?” Claire keek naar ons.
“In het huis waar jij en James na jullie huwelijk woonden.” Ik voelde een koude rilling. “We zijn daar net geweest.” “Dan moet je terug.” “Waarom?” “Omdat je vader wist dat James ooit zou proberen terug te komen.” James keek haar aan. “Wat ligt daar?” Claire antwoordde: “Een opname.” “Van wie?” Ze keek naar mij. “Van je vader.” Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Wat zegt hij?” Claire keek naar de donkere weg achter zich. “Hij vertelt waarom Marianne moest verdwijnen.” “Mijn moeder is niet verdwenen,” zei Sophie. “Ze is overleden.” Claire keek haar verdrietig aan. “Ja.” Ze slikte. “Maar haar dood was geen natuurlijke dood.” Sophie verstijfde. “Wat?” Claire fluisterde: “Je moeder wist te veel.” Op dat moment klonk een auto in de verte.
Claire keek op. “Ze komen.” “Wie?” “De mensen die mijn vader nog steeds gehoorzamen.” Ze gaf me de sleutel. “Ga naar huis.” “Welk huis?” Claire keek me recht aan. “Het huis waar James en jij voor het eerst samen woonden.” Toen draaide ze zich om. Maar voordat ze weg kon lopen, pakte James haar arm. “Claire.” Ze keek om. “Waarom help je ons nu?” Claire keek naar hem met tranen in haar ogen.
“Omdat ik drie jaar geleden de verkeerde keuze heb gemaakt.” Ze trok haar arm los. “En omdat ik niet nog een keer wil toekijken terwijl iemand van wie ik houd verdwijnt.” Daarna liep ze weg. Ik keek naar de sleutel in mijn hand. En voor het eerst begreep ik dat de vijand misschien al die tijd dichterbij was geweest dan ik ooit had gedacht.
