Ik dacht dat ze onverantwoordelijk was… Tot ik de waarheid ontdekte

DEEL 12 — De vrouw die alles wist Ik wilde onmiddellijk naar de kliniek. Maar James hield me tegen. “Je gaat niet alleen.” “Ze zei dat ik alleen moest komen.” “Precies.” Sophie keek naar hem. “Misschien is het echt mijn moeder.” “Dat kan,” zei James. “Maar misschien gebruikt iemand haar stem.” Ik keek naar hem. “Hoe?” “Met een oude opname.” Ik wilde hem niet geloven. Maar na alles wat er was gebeurd, kon ik niets meer zomaar aannemen. We besloten samen te gaan. De kliniek stond bijna twee uur rijden van de stad. Het gebouw was oud en verlaten. De ramen waren gebroken. De naam boven de ingang was bijna volledig verdwenen. Binnen hing een sterke geur van vocht. We liepen door een lange gang. Aan het einde stond een deur. Nummer 3187. Sophie stopte. “Dat is het.” James keek naar mij. “Blijf achter me.” Hij opende de deur. Binnen stond een oude vrouw bij het raam. Ze draaide zich om. Sophie begon te huilen. “Mama?” De vrouw keek haar aan. Haar lippen trilden. “Sophie…” Sophie rende naar haar toe. Ze omhelsden elkaar. Ik bleef op afstand staan. Dit was geen truc. Dit was echt. Marianne leefde. Ouder. Magerder. Maar levend. Ze keek naar mij. “Jij bent Elena.” Ik knikte. “Waarom hebt u me nooit gezocht?” Ze keek naar James. “Omdat hij me beloofde dat hij jou zou beschermen.” “Maar ik dacht dat hij dood was.” “Dat moest je denken.” Ik voelde woede en verdriet tegelijk. “U hebt mijn hele leven veranderd.” Marianne knikte. “Ik weet het.” “Waarom?” Ze ging zitten. “Je vader was niet de enige die bang was voor Daniel.” Ze keek naar Sophie. “Daniel was bereid alles te doen om te voorkomen dat zijn geheim bekend werd.” “Welk geheim?” Marianne keek naar James. Hij knikte. Toen vertelde ze eindelijk alles. Daniel had jarenlang geld gestolen via valse eigendomsakten. Mijn vader had hem geholpen. Maar er was een derde persoon. Iemand die de hele operatie financierde. Iemand die veel machtiger was dan Daniel. “Ik heb nooit geweten wie die persoon was,” zei Marianne. “Maar James kwam erachter.” Ik keek naar mijn man. “Wie was het?” James antwoordde: “Een zakenpartner van mijn vader.” Ik fronste. “Je vader?” Hij knikte. “Mijn vader en jouw vader kenden elkaar al jaren.” Ik voelde mijn hoofd duizelen. Dus het geheim ging nog veel dieper. Onze families waren niet toevallig met elkaar verbonden. Ze hadden samen gewerkt. Marianne vertelde verder: “Toen ik zwanger werd, wist Daniel dat Sophie zijn dochter was. Hij wilde haar later gebruiken als erfgename van bepaalde bezittingen.” “Welke bezittingen?” “Een groot stuk grond.” Ze noemde de locatie. Ik herkende de naam. Dat stuk grond was inmiddels miljoenen waard. “Dus dit ging om geld?” “Het begon met geld.” Ze keek naar James. “Maar later ging het om iets anders.” “Wat?” “Bewijs.” James knikte. “Mijn vader had documenten die iedereen konden vernietigen.” “Waar zijn die?” Marianne wees naar een oude kast. “In die kast.” Ik opende hem. Er lagen mappen. Bankafschriften. Contracten. Foto's. En een lijst met namen. Ik begon te lezen. Mijn vaders naam. Daniels naam. James' vader. En nog tientallen anderen. Maar één naam stond bovenaan. Een naam die ik niet kende. “Wie is dit?” Marianne keek naar de naam. Haar gezicht veranderde. “Dat is de man die alles begon.” “Wie?” Ze antwoordde: “Victor Hale.” James verstijfde. Ik keek naar hem. “Ken je hem?” Hij knikte. “Hij was mijn vader.” Ik kon niets zeggen. James' vader. De man die volgens iedereen vijftien jaar geleden was overleden. Marianne keek ons aan. “Hij leeft.” De kamer werd stil. “En hij weet dat jullie hier zijn.” Op dat moment klonk buiten een auto. Marianne keek door het raam. “Hij is gekomen.” James stond op. “Dan moeten we weg.” Maar de deur achter ons ging dicht. Een sleutel draaide aan de andere kant. We zaten opgesloten. Toen klonk een stem door de gang. Rustig. Oud. Maar ijskoud. “James.” James verstijfde. “Vader.” De stem lachte zacht. “Je had nooit terug moeten komen