DEEL 8 — De ochtend na de brief
De volgende ochtend werd ik wakker met een vreemde, haast koortsachtige helderheid in mijn hoofd. De regen van de avond ervoor was weggetrokken en had plaatsgemaakt voor een frisse, heldere herfstdochtend waarin de zon haar eerste stralen over de daken van het dorp liet schijnen. Normaal gesproken bestond mijn ochtendroutine uit een traag ontbijt met de radio zachtjes aan op de achtergrond, gevolgd door een kop zwarte koffie bij het raam terwijl ik de krant doorbladerde. Maar vandaag kon ik mijn draai niet vinden. Mijn gedachten bleven hangen bij de witte envelop die op tafel lag, naast mijn kopje koffie, alsof het een levend wezen was dat me aankeek.
Ik nam de brief opnieuw ter hand en las bepaalde zinnen nogmaals door. Was het echt waar wat Thomas had geschreven? Was het mogelijk dat een herinnering zo sterk kon worden dat ze fysieke vormen aannam? Of was het hele verhaal simpelweg het product van een oude man wiens geest aan het bezwijken was onder het gewicht van een halve eeuw aan verdriet? Wat de waarheid ook mocht zijn, het effect op mij was onomkeerbaar. Ik keek naar de klok in de woonkamer. Het was pas negen uur in de ochtend. Er waren nog acht volle uren te gaan voordat de klok vijf uur zou slaan. Acht uur waarin de tijd leek te kruipen als een slak over een vochtige tegel.
Om de tijd te doden, besloot ik naar het stadscentrum te gaan om boodschappen te doen. Normaal gesproken groette ik de mensen op straat met een beleefd knikje en hield ik elke conversatie zo kort mogelijk. Ik was immers een man die gesteld was op zijn privacy, iemand die zijn dagen het liefst in alle rust doorbracht zonder al te veel poespas. Maar vandaag leken de mensen om me heen anders te reageren.
Of lag dat aan mij? Toen ik bij de bakker in de rij stond, keek ik naar een oude vrouw die aarzelend haar portemonnee zocht. Normaal gesproken zou ik ongeduldig hebben gezucht, maar nu glimlachte ik en zei dat ze rustig de tijd moest nemen. Ze keek me verrast aan en glimlachte terug, een warme, oprechte glimlach die me deed denken aan de manier waarop Thomas vroeger naar me kon kijken.
Tijdens de wandeling door het dorp merkte ik voor het eerst op hoeveel eenzame zielen er eigenlijk rondliepen. Mensen die met ingehouden schouders over straat liepen, hun blik strak op de grond gericht, alsof ze bang waren om door iemand te worden opgemerkt. Ik had het nooit eerder zo scherp gezien. Thomas had gelijk gehad. De wereld zat vol met mensen die wachtten, niet op een verloren liefde uit het verleden, maar simpelweg op het gevoel dat ze ergens bij hoorden, dat iemand hun aanwezigheid opmerkte.
De uren verstreken langzaam. De middagzon brak door het wolkendek heen en zorgde voor een gouden gloed over de bladeren die massaal van de bomen vielen. Om vier uur kon ik het niet meer volhouden in huis. Ik trok mijn jas aan, dezelfde jas die ik altijd droeg, en liep met vaste stappen richting het park. Mijn hart klopte in een versneld ritme in mijn borst, niet van angst, maar van een diepe, niet te stuiten nieuwsgierigheid. Wat zou er gebeuren als ik om vijf uur op dat bankje ging zitten? Zou er iemand komen? Zou ik het bankje moeten delen met een vreemdeling, of zou het leeg blijven als een eerbetoon aan de man die er zo lang zijn ziel en zaligheid had neergezet?
Toen ik de hoofdingang van het park naderde, zag ik het bankje al van veraf staan. Het lag daar in de zachte namiddagzon, omringd door de hoge bomen waarvan de bladeren in de wind ruisten. En op dat moment, toen ik nog een tiental meters van het bankje verwijderd was, zag ik iets waardoor mijn adem stokte in mijn keel. Het bankje was niet leeg. Er zat al iemand.
