DEEL 9 — Het lichaam in de kist
Ze bereikten Blok C via een smalle dienstgang.
De rook werd dikker.
Marcus trok zijn jas over zijn mond.
Elena liep achter hem.
Mitchell bleef voorop.
"Hoe ver nog?" vroeg Marcus.
"Twintig meter."
Een deur blokkeerde de gang.
Mitchell probeerde zijn pas.
Rood licht.
"Geen toegang."
Elena wees naar de muur.
"Daar."
Een oude metalen kast.
Ze trok hem open.
Binnen lagen tientallen sleutels.
Marcus keek haar verbaasd aan.
"Hoe weet je dat?"
"Omdat ik hier ooit heb gewerkt."
"Als gevangenisbewaarder?"
Elena knikte.
"Voordat Richard werd vermoord."
Marcus zweeg.
De sleutel draaide.
De deur ging open.
Achter de deur stond een kleine archiefruimte.
Mappen lagen overal verspreid.
Iemand had haastig gezocht.
Elena liep rechtstreeks naar een kast achterin.
"Deze."
Ze trok een lade open.
Leeg.
Haar gezicht veranderde.
"Het dossier is weg."
Mitchell keek om zich heen.
"Dan waren ze ons voor."
Marcus zag een kleine blauwe envelop op de grond.
Hij bukte.
"Elena."
Ze pakte hem aan.
Op de voorkant stond één woord:
MARCUS.
Ze opende hem.
Binnen zat een foto.
Een begraafplaats.
Een grafsteen.
Marcus herkende de naam onmiddellijk.
RICHARD VALE.
Maar onder de foto stond met de hand geschreven:
Dit is niet zijn graf.
Marcus keek naar Elena.
"Wie heeft dit geschreven?"
"Richard."
"Wanneer?"
"Dat weet ik niet."
Achter de foto zat een klein papiertje.
Een adres.
Marcus herkende het.
"Dit is het oude huis van mijn ouders."
Mitchell keek hem aan.
"Het staat al vijftien jaar leeg."
"Niet helemaal."
Marcus draaide de foto om.
Op de achterkant stond:
De blauwe deur.
Elena pakte zijn arm.
"Daar."
"Wat?"
"Daar is hij voor het laatst gezien."
"Mijn vader?"
Ze knikte.
"Richard bracht me daarheen de avond voordat hij officieel stierf."
Marcus voelde zijn hart sneller kloppen.
"Waarom?"
"Om me iets te laten zien."
"Wat?"
Elena keek naar de deur van het archief.
"Een lichaam."
Marcus verstijfde.
"Van wie?"
"Een man die op jouw vader leek."
"En?"
"Richard zei dat iedereen moest geloven dat dat lichaam van hem was."
Mitchell keek geschokt.
"Waarom zou iemand zijn eigen dood in scène zetten?"
Elena antwoordde:
"Omdat hij wist dat iemand hem wilde vermoorden."
"Wie?"
Elena keek naar Marcus.
"Dat probeerde hij mij te vertellen."
Een geluid kwam uit de gang.
Voetstappen.
Marcus doofde onmiddellijk zijn zaklamp.
De deur ging langzaam open.
Een schaduw verscheen.
Een man kwam binnen.
Hij hield een pistool vast.
Mitchell wilde schieten.
Maar Elena hield zijn arm tegen.
"Wacht."
De man stapte in het licht.
Marcus herkende hem.
"Michael Vale."
Michael glimlachte vermoeid.
"Jullie hadden hier niet moeten zijn."
Marcus keek naar hem.
"Jij betaalde Richard."
"Ja."
"Waarom?"
Michael keek naar Elena.
"Omdat Richard mijn broer was."
Marcus verstijfde.
"Wat?"
Michael liet zijn wapen zakken.
"En omdat hij niet degene was die jullie dachten."
"Wie was hij dan?"
Michael keek naar de blauwe envelop.
"Dat is precies wat jullie moeder al twintig jaar probeert verborgen te houden."
"Mijn moeder?"
Michael knikte.
"Zij wist dat Richard leefde."
"Waar is hij?"
Michael antwoordde:
"Dat hangt ervan af of Chloe nog veilig is."
Marcus verstijfde.
"Wat heeft mijn dochter hiermee te maken?"
Michael keek op zijn horloge.
19:38.
"Alles."
* * *
