DEEL 8 — De blauwe deur
Het schot leek door de hele gevangenis te rollen.
Marcus voelde Elena's vingers om zijn arm klemmen.
"Niet bewegen," fluisterde Mitchell.
Ergens in de gang viel iets zwaars op de grond.
Daarna voetstappen.
Langzaam.
Beheerst.
Niet iemand die vluchtte.
Iemand die wist waar hij heen moest.
Marcus hield zijn adem in.
"Mitchell," fluisterde hij. "Kun je de noodverlichting aanzetten?"
"Nee. Het systeem is gehackt."
"Dan zitten we hier vast."
"Niet helemaal."
Mitchell tastte langs de muur.
"Er is een handmatige schakelaar."
Een klik.
Niets.
Toen nog een klik.
Plotseling sprongen enkele zwakke rode lampen aan.
De kamer werd in een donkerrode gloed gehuld.
Elena keek naar de deur.
"Ze komen."
Marcus zag iets op de vloer liggen.
Een klein metalen voorwerp.
Hij raapte het op.
Een toegangspas.
"Van de gevangenisarts?"
Mitchell knikte.
"Dat is onmogelijk."
Elena keek naar de pas.
"Nee."
"Wat?"
"Het is precies wat ze nodig hadden."
Een geluid klonk achter de deur.
Een sleutel die langzaam in het slot werd gestoken.
Marcus stapte voor Elena.
Mitchell trok zijn pistool.
De deur ging open.
Een bewaker stond in de opening.
Zijn gezicht was bleek.
"Niet schieten."
Mitchell liet zijn wapen iets zakken.
"Waar is de arts?"
"Bewusteloos in de opslagruimte."
"Wie heeft dit gedaan?"
De bewaker keek naar Elena.
"Een man."
"Welke man?"
"Hij droeg het uniform van de gevangenisarts."
Marcus voelde zijn maag samentrekken.
"Waar is hij nu?"
De bewaker wees naar de gang.
"Blok C."
Mitchell vloekte.
"Daar zit Elena's dossier."
Elena keek hem scherp aan.
"Mijn dossier?"
"Het originele dossier. Niet de digitale kopie."
"Wat staat daarin?"
Mitchell aarzelde.
"De waarheid."
Op dat moment begon ergens verderop een alarm te loeien.
Niet het gevangenisalarm.
Een brandalarm.
Rook begon onder de deur door te kruipen.
"Ze steken het gebouw in brand," zei Marcus.
Mitchell pakte de radio.
"Alle eenheden naar Blok C. Niemand verlaat het terrein."
Maar er kwam geen antwoord.
Elena keek Marcus aan.
"Ze hebben de communicatie uitgeschakeld."
Marcus dacht aan Chloe.
"Mijn dochter."
Elena knikte.
"Precies."
"Waar is ze?"
"Je moeder zei dat ze veilig was."
"Dat is geen antwoord."
Elena keek hem recht aan.
"Je moet naar haar toe."
"En jij?"
"Ik ga naar Blok C."
Marcus schudde zijn hoofd.
"Je wordt vannacht geëxecuteerd."
"Alleen als ik het originele dossier niet vind."
"Wat bedoel je?"
Elena keek naar Mitchell.
"Vertel hem."
Mitchell zweeg.
Elena zei:
"Mijn veroordeling is gebaseerd op één getuigenverklaring."
"Van wie?"
"Van een vrouw die beweerde dat ze mij Richard zag vermoorden."
Marcus voelde een koude rilling.
"Wie?"
Elena antwoordde:
"Mijn moeder."
De woorden bleven hangen.
"Ze heeft tegen mij gelogen," zei Marcus.
"Niet alleen tegen jou."
Elena keek naar de brandende gang.
"Ze heeft iedereen voorgelogen."
Een harde explosie dreunde door het gebouw.
Het plafond trilde.
Mitchell keek naar zijn horloge.
19:11.
Nog geen vijf uur.
Marcus keek Elena aan.
"Dan gaan we samen."
Elena knikte.
Maar voordat ze de kamer verlieten, zei Mitchell:
"Marcus."
Hij draaide zich om.
"Als je moeder werkelijk degene is die de blauwe deur heeft geopend..."
Hij slikte.
"...dan weet ze ook wie er achter die deur stond."
Marcus keek hem aan.
"Wie?"
Mitchell antwoordde:
"Je vader."
* * *
