DEEL 10 — De vrouw die alles wist
Marcus greep Michael bij zijn jas.
"Waar is Chloe?"
Michael duwde hem weg.
"Als je haar wilt vinden, moet je luisteren."
"Praat."
"Je moeder heeft haar meegenomen."
De wereld leek even stil te staan.
"Dat lieg je."
"Nee."
"Ze zou haar nooit kwaad doen."
Michael keek hem recht aan.
"Je kent je moeder niet."
Marcus voelde woede door zich heen slaan.
"Waar heeft ze haar naartoe gebracht?"
"Het oude huis."
Marcus keek naar Elena.
"De blauwe deur."
Michael knikte.
"Precies."
Mitchell keek op zijn horloge.
"19:41."
"Hoeveel tijd hebben we?" vroeg Marcus.
Michael antwoordde:
"Tot 21:00."
"Waarom?"
"Omdat om negen uur iemand de kelder opent."
"Wie?"
"De persoon die Richard twintig jaar geleden heeft laten verdwijnen."
Marcus keek naar Elena.
"Je zei dat mijn moeder Richard die avond zag."
"Ja."
"En dat ze de blauwe deur opende."
Elena knikte.
Michael zei:
"Ze opende de deur omdat Richard haar had gebeld."
"Waarom?"
"Omdat hij wist dat ze Chloe zou komen halen."
Marcus staarde hem aan.
"Maar Chloe bestond toen nog niet."
Michael glimlachte bitter.
"Niet Chloe."
Hij keek naar Elena.
"Een ander kind."
Marcus voelde zijn keel droog worden.
"Wat bedoel je?"
Elena sloot haar ogen.
"Marcus..."
"Zeg het."
"Jouw moeder had een dochter."
"Ik heb geen zus."
"Dat dacht jij."
Michael haalde een oude foto uit zijn jas.
Een jonge vrouw stond erop.
Naast haar een meisje van ongeveer zes jaar.
Marcus herkende zijn moeder.
Maar het meisje...
Hij kende haar niet.
Op de achterkant stond:
Elena — 1998.
Marcus keek geschokt naar Elena.
"Dat ben jij."
Elena knikte.
"Ik was zes."
"Je bent de dochter van mijn moeder?"
"Ja."
Marcus deed een stap achteruit.
"Maar waarom?"
"Mijn moeder kreeg mij voordat ze met je vader trouwde."
"Waarom heeft niemand mij dit verteld?"
"Omdat ik officieel dood was."
Marcus staarde haar aan.
"Wat?"
"Mijn moeder liet iedereen geloven dat ik was overleden."
Michael keek naar Elena.
"En Richard hielp haar."
"Waarom?"
Elena's ogen vulden zich met tranen.
"Omdat ik iets had gezien."
"Wat?"
"De nacht dat mijn vader stierf."
Marcus zei niets.
Elena fluisterde:
"Ik zag wie hem neerschoot."
"Wie?"
Ze keek hem aan.
"Jouw vader."
Marcus schudde langzaam zijn hoofd.
"Dat kan niet."
"Ik was zes, Marcus. Maar ik herinner me zijn gezicht."
"Mijn vader was niet daar."
"Jawel."
"Dan was hij degene die Richard vermoordde."
Elena schudde haar hoofd.
"Nee."
Ze pakte de foto terug.
"De man die ik zag, droeg het gezicht van jouw vader."
Marcus begreep het niet.
"Wat betekent dat?"
Michael antwoordde:
"Dat er twee mannen waren."
"Wie?"
"Richard Vale."
Hij wees naar zichzelf.
"En zijn tweelingbroer."
Marcus keek hem aan.
"Jij?"
Michael schudde zijn hoofd.
"Nee."
Hij keek naar Elena.
"De man die jouw moeder heeft verborgen."
Op dat moment ging Marcus' telefoon.
Een onbekend nummer.
Hij nam op.
Een mannenstem zei:
"Marcus."
"Wie ben je?"
"Je vader."
Marcus verstijfde.
Aan de andere kant klonk een zachte ademhaling.
"Je moeder heeft Chloe."
"Waar ben je?"
"Bij de blauwe deur."
"Waarom?"
Een stilte.
Toen:
"Omdat zij nooit had mogen weten dat ik nog leef."
De verbinding werd verbroken.
Marcus keek naar Elena.
"Mijn vader leeft."
Elena fluisterde:
"Dan begint de waarheid pas."
* * *
