DEEL 7 — De laatste getuige
Marcus rende de gevangenis binnen.
Mitchell wachtte hem op bij de ingang.
"Waar is Elena?"
"Interviewruimte drie."
"Breng me naar haar."
"Er is een probleem."
"Wat nu weer?"
Mitchell keek om zich heen.
"De gouverneur heeft zojuist de executie bevestigd."
Marcus stopte.
"Wanneer?"
"Middernacht."
"Hoe laat is het?"
"18:42."
Marcus keek op zijn horloge.
Minder dan zes uur.
"Dan hebben we zes uur."
Mitchell schudde zijn hoofd.
"Misschien minder."
"Waarom?"
"De gevangenisarts heeft opdracht gekregen haar om 22:00 uur naar de executiekamer te brengen."
Marcus vloekte zacht.
"Breng me naar haar."
* * *
Elena zat aan tafel.
Toen Marcus binnenkwam, keek ze onmiddellijk op.
"Je hebt haar gevonden."
"Ja."
"Is ze veilig?"
"Voorlopig."
Elena sloot haar ogen.
Marcus ging tegenover haar zitten.
"Mijn moeder belde me."
Elena opende haar ogen.
"Wat zei ze?"
"Dat jij weet wie haar probeerde te vermoorden."
Elena werd bleek.
"Ze leeft dus nog."
"Ja."
Een lange stilte.
"Wie is Michael Vale?"
Elena keek weg.
Marcus begreep het.
"Je kent hem."
"Ja."
"Wie is hij?"
Elena fluisterde:
"De man die Richard betaalde."
"Om wat te doen?"
"Om te zwijgen."
"Over mijn vader?"
"Over alles."
Marcus boog zich naar voren.
"Mijn vader leeft."
Elena knikte.
"Dat weet ik."
"Waar is hij?"
"Dat weet ik niet."
"Je liegt."
"Nee."
Ze keek hem recht aan.
"Ik weet alleen waar hij voor het laatst gezien is."
"Waar?"
"Bij jouw moeder."
Marcus verstijfde.
"Mijn moeder?"
"Ze was de laatste persoon die hem levend zag."
"Wanneer?"
"De avond vóór Richard werd vermoord."
Marcus voelde de kamer kleiner worden.
"Waarom heb je me dit nooit verteld?"
"Omdat ik wist dat je vader naar jou zou zoeken."
"Mijn vader is dood."
"Nee."
Elena boog zich naar hem toe.
"De man die jij je vader noemt, is niet de man die in die kist lag."
Marcus staarde haar aan.
"Wat?"
"Er werd een ander lichaam begraven."
Marcus voelde zijn adem stokken.
"Wie was het dan?"
Elena antwoordde niet.
Op dat moment ging de deur open.
Een bewaker kwam binnen.
"Directeur Mitchell."
Mitchell liep naar binnen.
"Er is een probleem."
Marcus stond op.
"Wat?"
"De gevangenisarts is verdwenen."
Elena keek naar Mitchell.
"Hoe lang?"
"Ongeveer twintig minuten."
"En zijn toegangspas?"
"Ook weg."
Elena's gezicht werd hard.
"Dan hebben ze haast."
Marcus keek haar aan.
"Wie?"
"De mensen die willen dat ik vannacht sterf."
* * *
Buiten de gevangenis stond een zwarte auto geparkeerd.
Een man zat achter het stuur.
Hij keek naar het gebouw.
Op de passagiersstoel lag een map.
Daarop stond:
ELENA COLE — EXECUTIE 00:00.
De man pakte zijn telefoon.
"Ze hebben Vance erbij gehaald."
Een stem aan de andere kant antwoordde:
"Dan moet hij ook verdwijnen."
"En het meisje?"
Een stilte.
Toen:
"Het meisje is het probleem."
De man keek naar een foto op zijn dashboard.
Een foto van Chloe.
"Wat moet ik doen?"
"Zorg dat ze zich niets meer herinnert."
* * *
In de gevangenis begon plotseling het alarm te loeien.
Rode lampen flitsten.
De deuren sloten automatisch.
Mitchell greep zijn radio.
"Wat gebeurt er?"
Geen antwoord.
Toen klonk een stem uit de luidspreker.
"Code rood. Beveiligingsbreuk."
Marcus keek naar Elena.
"Blijf hier."
Ze schudde haar hoofd.
"Nee."
"Elena—"
"Ze komen voor mij."
Ze stond op.
"En deze keer wacht ik niet tot ze mij komen halen."
Een harde knal klonk in de gang.
Iedereen verstijfde.
Nog een.
Toen een derde.
De lichten gingen uit.
Volledige duisternis.
Marcus hoorde Elena fluisteren:
"Ze zijn binnen."
Hij voelde haar hand zijn arm grijpen.
"Marcus."
"Wat?"
"Als ik je vertel wie Richard werkelijk heeft vermoord..."
Ze zweeg.
"Dan moet je één ding beloven."
"Wat?"
"Laat Chloe nooit alleen met mijn moeder."
Marcus verstijfde.
"Waarom?"
In het donker klonk Elena's antwoord.
"Omdat mijn moeder degene was die Richard die avond de blauwe deur liet openen."
Een schot klonk.
Daarna stilte.
