DEEL 12 — De laatste getuige
Het licht sprong aan.
Marcus keek naar zijn vader.
"Wat gebeurt hier?"
Zijn vader reageerde niet.
Hij keek alleen naar Elena.
"Jij bent de laatste getuige."
Elena schudde haar hoofd.
"Ik was zes."
"Maar jij zag alles."
"Ik zag een man."
"Je zag de moordenaar."
"Ik herinner me zijn gezicht niet."
"Jawel."
Hij liep naar een oude spiegel.
"Je hebt het alleen jarenlang proberen te vergeten."
Elena keek naar haar spiegelbeeld.
Langzaam kwamen beelden terug.
Een blauwe deur.
Een man.
Een pistool.
Richard op de grond.
Haar moeder die schreeuwde.
En een tweede man die achter Richard stond.
Elena greep haar hoofd.
"Nee..."
Marcus ging naar haar toe.
"Elena?"
"Ik herinner het me."
Iedereen zweeg.
"Ik weet wie Richard heeft vermoord."
Haar moeder keek haar angstig aan.
"Elena, zwijg."
"Nee."
Elena keek haar recht aan.
"Je hebt me twintig jaar laten geloven dat ik gek was."
"Ik probeerde je te beschermen."
"Je probeerde jezelf te beschermen."
Marcus keek naar zijn moeder.
"Wie was het?"
Elena draaide zich naar hem.
"Jouw moeder."
Marcus verstijfde.
Zijn moeder sloot haar ogen.
"Ja."
"Jij hebt Richard vermoord."
"Nee."
Elena schudde haar hoofd.
"Niet alleen hem."
Ze wees naar Marcus' vader.
"Jij schoot Richard neer."
Marcus' vader knikte.
"En zij?"
"Zij zorgde ervoor dat niemand ooit zou weten waarom."
Marcus keek naar zijn moeder.
"Waarom?"
Zijn moeder begon te huilen.
"Omdat Richard jouw vader wilde vermoorden."
"Waarom?"
"Omdat hij wist wie je werkelijk was."
Marcus voelde zijn hart bonzen.
"Wie ben ik?"
Zijn moeder keek naar Elena.
"Je bent niet zijn zoon."
Marcus werd doodstil.
Chloe keek van de een naar de ander.
"Papa?"
Marcus kon niet antwoorden.
Zijn moeder fluisterde:
"Je vader is de man die je altijd je oom hebt genoemd."
Marcus keek naar de man tegenover hem.
"Wat?"
Zijn vader knikte langzaam.
"Ik ben niet je biologische vader."
Marcus voelde alsof de grond onder zijn voeten verdween.
"Wie is mijn vader dan?"
De stem kwam van boven.
"Ik."
Iedereen keek naar de trap.
Een onbekende man stond daar.
Ouder.
Grijs haar.
Een litteken langs zijn wang.
Michael Vale.
Maar Michael had gezegd dat hij niet de tweelingbroer van Richard was.
Marcus keek naar Elena.
Zij fluisterde:
"Dat is mijn vader."
De man keek naar Marcus.
"En Richard was jouw vader."
Marcus begreep niets meer.
"Maar Richard is dood."
De man glimlachte.
"Dat is wat iedereen moest geloven."
Hij liep naar beneden.
"Richard leeft."
Elena deed een stap achteruit.
"Nee."
De man keek haar aan.
"Je hebt hem gisteren nog gezien."
Elena's gezicht werd wit.
"Wie?"
Hij wees naar Marcus.
"Zijn vader."
Marcus draaide zich langzaam om.
De man die hij zijn vader had genoemd stond daar.
Maar nu keek hij anders.
Kouder.
Harder.
Zijn ogen waren niet langer vriendelijk.
Marcus fluisterde:
"Wie ben jij?"
De man antwoordde:
"Richard."
Op dat moment klonk buiten sirenes.
Mitchell stormde de kelder binnen.
"Marcus! We moeten weg!"
Richard trok plotseling een pistool.
Maar Elena sprong tussen hen in.
"Nee!"
Een schot.
Elena viel.
Marcus ving haar op.
"Elena!"
Bloed verscheen op haar kleding.
Ze keek naar hem.
"Marcus..."
"Blijf bij me."
Ze glimlachte zwak.
"Nu weet je het."
"Wat?"
"Waarom je moeder zo bang was."
Haar ogen sloten zich.
Marcus keek omhoog.
Richard was verdwenen.
Zijn moeder knielde naast Elena.
Chloe huilde.
Mitchell riep om een ambulance.
En op de vloer lag een laatste foto.
Marcus raapte hem op.
Op de achterkant stond slechts één zin:
DE EXECUTIE VAN ELENA WAS NOOIT HET EINDPLAN.
Marcus keek naar de klok.
22:17.
Nog minder dan twee uur tot middernacht.
Maar nu wist hij één ding zeker.
De echte moordenaar liep nog vrij rond.
En hij was niet van plan Marcus in leven te laten.
