DEEL 5 – De USB-stick die alles veranderde
Thomas staarde naar Peter.
De man stond geboeid tussen twee agenten, maar zijn blik bleef ijzingwekkend rustig.
"Je kent de echte leider nog steeds niet," fluisterde hij.
Voordat Thomas iets kon vragen, werd Peter afgevoerd.
Geen uitleg.
Geen namen.
Alleen die ene zin bleef door zijn hoofd galmen.
Intussen zat Lotte nog altijd ergens gevangen.
De video van Victoria speelde zich telkens opnieuw af in zijn gedachten.
"Als je haar levend wilt terugzien… kom alleen."
Thomas keek naar de USB-stick die Victoria in de video had getoond.
Waarom wilde ze die koste wat kost terug?
Het kon onmogelijk alleen om aandelen gaan.
Nog voordat hij verder kon nadenken, liep Carmen haastig de kamer binnen.
"Thomas... we hebben iets gevonden."
Ze legde een laptop op tafel.
"We hebben de telefoon van Peter kunnen ontgrendelen."
Op het scherm verscheen een versleutelde map.
Bestandsnaam:
PROJECT FENIKS
Thomas opende de eerste map.
Honderden documenten.
Banktransacties.
Valse identiteiten.
Overlijdensakten.
Foto's van kinderen.
En telkens dook hetzelfde logo op.
Een zwarte feniks.
Carmen fluisterde:
"Dit is geen gewone ontvoering."
"Dit is een organisatie."
Thomas klikte verder.
Plots verscheen een video.
Datum:
Drie maanden geleden.
Hij drukte op afspelen.
Victoria verscheen in beeld.
Maar ze was niet alleen.
Aan het hoofd van een lange tafel zaten zes onbekende personen.
Hun gezichten waren verborgen achter zwarte maskers.
Alleen de persoon aan het uiteinde van de tafel sprak.
Zijn stem werd digitaal vervormd.
"Thomas De Smet mag niets ontdekken."
"Zijn dochter blijft onze verzekering."
Victoria knikte zwijgend.
Daarna legde de gemaskerde leider een map voor haar neer.
Op de voorkant stond één naam.
LOTTE DE SMET
Thomas voelde zijn adem stokken.
Hij wilde doorspoelen.
Maar net voordat de video stopte, schoof de leider zijn mouw een stukje omhoog.
Heel even werd zijn pols zichtbaar.
Daar stond een opvallend litteken.
Een halve maan.
Thomas werd lijkbleek.
Hij kende dat litteken.
Hij had het al duizenden keren gezien.
Bij iemand die hij volledig vertrouwde.
Nog voordat hij de naam hardop kon uitspreken, viel overal in het ziekenhuis het licht uit.
De noodverlichting sprong aan.
Rode lampen kleurden de gangen bloedrood.
Toen klonk een ijskoude stem door de luidsprekers.
"Thomas..."
"Je had de USB-stick nooit mogen openen."
En precies op dat moment begonnen alle deuren van de afdeling automatisch op slot te gaan.
Wie houdt Thomas gevangen? En van wie is het litteken?
