DEEL 10 – Het einde van Feniks
De wind gierde over het dak van het oude gerechtsgebouw.
Victor stond aan de rand.
In zijn hand hield hij een aansteker.
De laatste originele dossiers van Project Feniks lagen naast hem.
Thomas liep langzaam naar voren.
"Het is voorbij."
Victor glimlachte.
"Nee."
"Mensen zoals ik verdwijnen nooit."
"Er staat altijd iemand op."
Thomas keek hem recht aan.
"Misschien."
"Maar vandaag eindigt jouw verhaal."
Ondertussen hadden scherpschutters en agenten het gebouw omsingeld.
Victoria stapte onverwacht naar voren.
Ze keek Victor aan.
"Je gebruikte mijn verdriet."
"Je maakte van mijn leven een wapen."
Victor antwoordde koud:
"En jij liet dat toe."
Victoria draaide zich om naar Thomas.
"Het spijt me."
Ze gaf hem een kleine geheugenkaart.
"Hier staat alles op."
Voordat Victor kon vluchten, grepen agenten hem vast.
Deze keer ontsnapte hij niet.
Maanden later werden tientallen betrokkenen veroordeeld.
Project Feniks werd volledig ontmanteld.
Victoria bekende haar misdaden en kreeg een lange gevangenisstraf, maar haar verklaring hielp ook om het hele netwerk bloot te leggen.
Lotte herstelde langzaam.
Op een zonnige middag liep ze hand in hand met Thomas door een park in Leuven.
Ze gaf hem opnieuw een tekening.
Twee mensen.
Hand in hand.
Boven hen tekende ze een grote feniks.
Thomas glimlachte.
"Waarom een feniks?"
Lotte keek hem aan.
"Omdat sommige mensen uit hun verleden herrijzen..."
"...maar wij mogen zelf kiezen wat we van de toekomst maken."
En voor het eerst in lange tijd voelde Thomas dat de angst eindelijk plaats had gemaakt voor hoop.
