DEEL 2 – De man met dezelfde sleutel
De stilte in de kamer was ondraaglijk.
Thomas voelde zijn hart bonzen terwijl de onbekende man langzaam naar binnen liep.
Toen zag hij zijn gezicht.
"Peter...?"
Zijn eigen financieel directeur.
Zijn vertrouweling.
De man die al twaalf jaar naast hem werkte.
Peter keek niet naar Thomas.
Hij keek alleen naar Victoria.
Heel even wisselden ze een blik.
Eén seconde.
Maar lang genoeg.
Thomas wist genoeg.
"Jullie kennen elkaar."
Peter glimlachte flauwtjes.
"Veel langer dan jij denkt."
Victoria liet haar masker eindelijk vallen.
"Verrassing."
Thomas voelde zijn benen trillen.
"Waarom?"
Peter haalde rustig adem.
"Omdat jij altijd alles kreeg."
"Het bedrijf."
"Het geld."
"De vrouw."
"Het perfecte leven."
Victoria vulde aan:
"En straks krijgen wij alles."
Plotseling trok Carmen de telefoon uit Peters hand.
"Politie is onderweg."
Victoria schoot naar voren.
Ze probeerde de telefoon af te pakken.
Tijdens de worsteling viel het toestel op de grond.
Het scherm brak.
Maar voordat het uitviel verscheen één melding.
Verborgen map gevonden.
Thomas opende de map.
Tientallen video's.
Genummerd.
"Nacht 1."
"Nacht 2."
"Nacht 3."
...
"Nacht 17."
Zijn handen begonnen te beven.
Hij opende de eerste video.
Hij zag Victoria.
Ze stond naast Lottes bed.
Ze spoot langzaam een kleurloze vloeistof in het infuus.
Daarna keek ze recht in de camera.
En glimlachte.
Thomas kon nauwelijks ademhalen.
Maar toen zag hij iets nog veel schokkenders.
Op de achtergrond stond...
de behandelend kinderarts.
Hij keek toe.
Zonder iets te doen.
De arts in de kamer werd lijkbleek.
Thomas draaide zich om.
"Jij..."
De arts zette één stap achteruit.
Toen rende hij plotseling weg.
Iedereen schreeuwde door elkaar.
Beveiligers zetten de achtervolging in.
Maar de arts verdween.
En precies op dat moment begon Lottes monitor luid te piepen.
PIEP... PIEP... PIEEEEEEP...
Iedereen draaide zich om.
Lotte kreeg geen lucht meer.
Victoria glimlachte opnieuw.
Heel zacht.
"Nu begint het pas."
