DEEL 8 – Het noodlottige ongeluk
Het nieuws sloeg in als een bom. Een verkeersongeval op de snelweg? Hoe kon dat in vredesnaam gebeuren? Mijn gedachten schoten alle kanten op terwijl we in allerijl weer in de auto stapten en koers zetten richting het universitaire ziekenhuis in de stad. De agenten achterlieten we in het vernielde tehuis; er waren nu grotere krachten in spel dan een simpele inbraak.
Tijdens de autorit probeerde Mr. Van der Beek te bellen met het ziekenhuis om meer informatie te krijgen, maar de artsen hielden de lippen stijf op elkaar. "Kritieke toestand," was het enige wat de telefoniste had losgelaten voordat ze had opgehangen.
Toen we aankwamen bij de Spoedeisende Hulp van het ziekenhuis, heerste er een hectische sfeer. In de wachtkamer troffen we Clara en Thomas aan. Ze zagen er bleek en verslagen uit. Clara huilde zachtjes in een zakdoekje, terwijl Thomas met zijn hoofd in zijn handen op een plastic stoeltje zat te ijsberen. Toen ze mij zagen binnenkomen, stopte Clara abrupt met huilen. Haar ogen werden wild van woede en ze sprong overeind.
"Jij!" schreeuwde ze, terwijl ze met uitgestrekte armen op mij af wilde stormen als een furie. "Jij hebt dit op je geweten! Door jouw hebzucht, door die vervloekte rechtszaak is hij zo in de war geraakt dat hij met te hoge snelheid van de weg is gereden!"
Mr. Van der Beek sprong meteen voor mij en hield Clara op een afstand. "Mevrouw de Jong, matig uw toon! Uw broer heeft zelf gehandeld, en wij zijn hier net zo goed geschrokken van dit vreselijke nieuws."
"Geschrokken?" barstte Clara uit in een hysterische lach. "Jullie geven helemaal niets om ons! Jullie wilden alles afpakken wat van onze familie is! En nu ligt mijn broer misschien op sterven!"
Ik bleef rustig staan en keek naar de vrouw die net nog zo vol haat en arrogantie was geweest. Nu zag ik alleen nog maar pure angst. Angst om de controle te verliezen, angst om hun rijkdom kwijt te raken, en misschien... heel diep vanbinnen... ook de angst om een familielid te verliezen, al twijfelde ik daar sterk aan gezien hun gedrag rondom hun overleden vader.
Op dat moment ging de klapdoorsdeur van de operatiekamer open en stapte een chirurg in een blauw operatiepak naar buiten. Zijn gezicht stond ernstig en vermoeid. Hij keek de wachtkamer rond en liep direct op Clara en Thomas af.
"Familie van de heer David Whitmore?" vroeg de arts met een zachte, professionele stem.
Clara en Thomas vlogen naar hem toe. "Ja! Hoe is het met hem? Leeft hij nog?"
De arts haalde diep adem. "We hebben er alles aan gedaan wat in ons vermogen lag. Zijn verwondingen waren zeer ernstig door de klap tegen de middenberm. Hij is buiten levensgevaar, maar..." De arts aarzelde even. "...hij ligt in een diepe coma. En het is op dit moment volstrekt onzeker of hij ooit nog bij kennis zal komen."
Clara sloeg haar handen voor haar gezicht en zakte door haar knieën op de grond, terwijl Thomas stomverbaasd en verslagen tegen de muur leunde. De man die nog geen paar uur geleden had gedreigd om mij kapot te maken, lag nu machteloos in een ziekenhuisbed te vechten voor zijn leven.
