DEEL 3 – De inval van de erfgenamen
David stond in de deuropening met gebalde vuisten, zijn adem ging snel van de inspanning en de opgekropte woede. Achter hem stonden zijn broer en zus, Thomas en Clara, die net zo ongeduldig en vijandig keken. "Wat is hier in vredesnaam aan de hand?" brikte David uit, terwijl hij met grote passen de kamer in kwam lopen en zijn blik richtte op advocaat Van der Beek. "Waarom zit u hier in het geheime vertrek van onze vader met deze... deze vrouw te praten? Welke plannensmeden jullie achter onze rug om?"
Mr. Van der Beek bleef opvallend rustig. Hij vouwde de brief langzaam dicht en legde hem terug in de envelop, die hij resoluut met zijn hand bedekte. "Meneer Whitmore, dit is een besloten bijeenkomst met betrekking tot de nalatenschap van uw vader. U heeft hier op dit moment geen enkele zeggenschap over totdat het testament officieel is geopend."
"Geen zeggenschap?" lachte Clara schamper vanachter haar broer. Ze liep de kamer binnen en keek me met neerbuigende blik aan, alsof ik een stuk vuil op haar schoen was. "Die oude dame heeft onze vader ingepakt toen hij al dementerend en zwak was! Ze is met hem getrouwd uit pure berekening, alleen maar om straks een graai te kunnen doen in het familievermogen waar zij geen enkele druppel zweet voor heeft gelaten!"
De woorden sneden door my heen, niet omdat ze waar waren, maar vanwege de grove minachting waarmee ze werden uitgesproken. Ik wilde opstaan om mezelf te verdedigen, om te vertellen dat we van elkaar hielden, dat de zorg en de warmte die we elkaar hadden gegeven echt waren geweest, ondanks de vreemde schaduwen uit het verleden die net waren opgedoken. Maar voor ik iets kon zeggen, hield de advocaat zijn hand op als teken dat ik moest blijven zitten.
"Pas op uw woorden, mevrouw de Jong," waarschuwde de advocaat met een ijzige kalmte in zijn stem. "Het huwelijk tussen uw vader en mevrouw Parker is volledig rechtsgeldig voltrokken. Alle wettelijke procedures zijn gevolgd. Uw vader was helder van geest toen hij deze verbintenis aanging, en ik kan u verzekeren dat hij heel goed wist wat hij deed."
David liep naar de tafel toe en sloeg met zijn hand hard op het hout, zodat de theekopjes meetrilden. "Dat zullen we nog wel eens zien! We hebben al gesproken met een andere jurist. Een huwelijk dat op deze leeftijd en in zo'n korte tijd wordt gesloten, kan worden aangevochten vanwege beïnvloeding en misbruik van kwetsbaarheid. Ze krijgt nog geen cent! Geen cent van het huis, geen cent van de rekeningen en zeker niet het familiebedrijf!"
Het familiebedrijf. Daar draaide het dus om. Niet om de liefde voor een vader, niet om het verlies van een ouder, maar om de miljoenen die vastzaten in vastgoed en aandelen. Arthur had het me al honderd keer verteld, maar het nu met eigen ogen en oren meemaken was toch nog vele malen pijnlijker. Ze gaven niets om hem. Ze gaven alleen om wat hij had achtergelaten.
Toch voelde ik een vreemde rust door me heen stromen. Terwijl David bleef tieren en Clara haar minachtende opmerkingen bleef spuien, dacht ik aan de brief in de envelop onder de hand van de advocaat. Wat stond daarin? Welke geheimen had Arthur me nagelaten die deze hebzuchtige gieren voorgoed konden stoppen?
Mr. Van der Beek kekte David recht in de ogen aan en stond langzaam op. Hij pakte de envelop op en stopte deze veilig in zijn aktetas. "Meneer Whitmore, als u zo doorgaat, zie ik mij genesteld de beveiliging van het tehuis te bellen om u uit deze ruimte te laten verwijderen. De officiële testamentopening vindt over drie dagen plaats. Dan zal alles duidelijk worden. Tot die tijd verzoek ik u dringend om deze kamer te verlaten."
David ademde zwaar, zijn gezicht was rood van opgekropte agressie. Hij keerde zich naar mij toe, wees dreigend met zijn vinger en sprak met een venijnige fluistertoon: "Geniet maar van je laatste dagen hier, oude vrouw. Want zodra wij klaar zijn met dit proces, sta je weer op straat met lege handen. Je zult spijt krijgen van de dag dat je met mijn vader getrouwd bent."
Met een harde klap sloegen ze de deur achter zich dicht. De kamer viel weer stil, maar de spanning hing nog dik in de lucht. Ik keekte de advocaat aan en wist dat we moesten handelen voordat die kinderen de kans kregen om het bewijsmateriaal te vernietigen.
