DEEL 11 – Een onverwachte wending in het ziekenhuis
De volgende ochtend werd ik al vroeg wakker door het gerinkel van mijn telefoon op het nachtkastje. Het was Mr. Van der Beek. Zijn stem klonk opgewonden en urgent toen ik opnam. "Mevrouw Parker, u moet meteen naar het ziekenhuis komen. Er is een wonder gebeurd."
"Een wonder?" vroeg ik, terwijl ik snel rechtop in bed ging zitten. "Wat bedoelt u?"
"David is uit zijn coma ontwaakt," antwoordde de advocaat snel. "En het eerste wat hij deed toen hij zijn ogen opdeed, was om u vragen."
Een uur later stond ik samen met de advocaat in de gang van de intensive care van het ziekenhuis. Clara en Thomas stonden beteuterd buiten de glazen wand van de patiëntenkamer; ze zagen eruit alsof ze geen oog hadden dichtgedaan. Toen ze mij zegen aankomen, maakte Clara geen enkele aanstalten meer om vijandig te doen. Ze knikte alleen maar zwakjes, alsof ze zich had neergelegd bij haar lot.
"Hij wil u alleen spreken," zei Thomas met een schorre stem. "Alleen u, mevrouw Parker. Zonder advocaten, zonder ons."
Ik keekte naar Mr. Van der Beek, die even aarzelde maar toen toestemmend knikte. "Ga gerust, ik wacht hier buiten op u."
Ik trok de witte jas over mijn kleren aan, waste mijn handen en liep voorzichtig de ziekenhuiskamer binnen. De ruimte rook naar ontsmettingsmiddel en medicijnen. In het midden stond een hoog bed waarop David lag. Hij was bleek, had infusen in zijn armen en een groot verband rond zijn hoofd, maar zijn ogen waren open. Toen ik dichterbij kwam, draaide hij zijn hoofd langzaam naar mij toe. Zijn blik was niet meer vol haat of arrogantie, maar leeg en vermoeid.
"Evelyn..." fluisterde hij met een schorre, droge stem. Het was de eerste keer dat hij mijn voornaam uitsprak zonder minachting.
Ik bleef aan het voeteneind van het bed staan en keek hem aan. "Goedemorgen, David. Ik hoorde dat je weer bij kennis bent."
Hij probeerde te glimlachen, maar het mislukte. "De artsen zeggen... dat ik geluk heb gehad dat ik nog leef. Ze zeggen dat ik mijn hele leven zal moeten revalideren." Hij zwijgt even, hapte naar adem en keek toen schuldbewust naar de dekens. "Ik heb alles vernield, hè? Mijn vader, mijn familie, mijn bedrijf... alles."
"Je hebt jezelf vernield door je eigen daden, David," antwoordde ik eerlijk, zonder omwegen. "Je vader hield van je, ondanks alles. Maar jij wilde alleen maar macht en geld."
David sloot zijn ogen en er rolde een traan over zijn gehavende wang. "Ik weet het. Clara heeft me verteld over je ultimatum. Ze wil dat we akkoord gaan. Ze is bang dat ik de gevangenis in draai." Hij opende zijn ogen weer en keek me met een smekende blik aan. "Als we tekenen... Als we al het geld terugstorten en de rechtszaken intrekken... Geef je me dan één belofte?"
Ik fronste mijn wenkbrauwen. "Welke belofte?"
"Dat je mij..." Hij slikte moeilijk. "...dat je mij vergeeft voor alles wat ik heb gedaan. Zodat ik met een schone lei kan beginnen, als ik hier ooit nog uitkom."
