DEEL 7 – De inbraak in het tehuis
De rit terug naar het verzorgingstehuis leek een eeuw te duren. Mijn handen klemden zich vast om het houten doosje met de gouden hanger, terwijl mijn hoofd tolsterde van de adrenaline en de angst. Wie zou er zo wanhopig zijn om in te breken in mijn simpele kamer? Kon het David zijn geweest? Of had hij handlangers ingeschakeld om de resterende bewijzen te vernietigen voordat de politie kon ingrijpen?
Toen onze auto het parkeerterrein van het tehuis opreed, zag ik al een politieauto staan met knipperende blauwe lichten. Mijn hart sloeg een slag over. Ik stapte zo snel als ik kon uit en liep met trillende benen naar de hoofdingang, waar de beheerder en twee agenten mij al stonden op te wachten.
"Mevrouw Parker, gelukkig dat u er bent," zei de hoofdagent, een strenge man met een grijze snor. "We hebben een melding gekregen van een brute inbraak in uw verblijf op de tweede verdieping. De deur is geforceerd."
Ik liep naar boven, gevolgd door Mr. Van der Beek. Toen we onze kamer binnentraden, sloeg de schrik mij om het hart. Alles lag overhoop. De kledingkast stond open en de kleren waren op de grond gegooid. Het matras was opengesneden. De foto's van Arthur en mij die op het nachtkastje stonden, waren met een mes doormidden gesneden. Het was geen gewone diefstal; dit was een gerichte vernielzucht, een poging om elke herinnering aan ons geluk uit te wissen.
"Hebben ze iets kunnen meenemen?" vroeg de advocaat bezorgd aan de agent.
"Voor zover we kunnen nagaan niet," antwoordde de agent. "De inbreker leek specifiek op zoek te zijn naar documenten of waardevolle papieren. Maar gelukkig had u die blijkbaar niet hier liggen." Hij keek me indringend aan. "We hebben vingerafdrukken veiliggesteld, en we gaan de bewakingsbeelden van de gangen bekijken. Maar ik moet u waarschuwen, mevrouw Parker: wie dit ook heeft gedaan, die persoon wist precies waar hij moest zoeken."
Ik keek naar de vernielde foto's op de grond en voelde een koude rilling over mijn rug lopen. Dit was Davids werk. Hij wist dat Arthur bepaalde bewijzen had achtergelaten, en toen hij besefte dat wij die in handen hadden, stuurde hij iemand om mijn kamer op zoek naar antwoorden op de kop te zetten. Ze wilden me bang maken. Ze wilden me dwingen om op te geven en de erfenis los te laten.
Maar ze vergisten zich in mij. Ik was misschien achtenzeventig jaar oud, en ik woonde in een simpele kamer in een verzorgingstehuis, maar ik had niets meer te verliezen. Mijn geliefde Arthur was er niet meer, en het enige wat mij nog restte, was het beschermen van zijn nagedachtenis en het recht laten zegevieren over die corrupte, ondankbare kinderen.
"Agent," zei ik met een vaste, onwrikbare stem, terwijl ik de hand van de advocaat losraakte en de agent recht in de ogen keek. "Ik weet wie hier achter zit. En ik heb bewijzen die veel verder gaan dan een vernielde kamer."
De agent fronste zijn wenkbrauwen. "O ja? Wie dan?"
Voordat ik het antwoord kon geven, ging de telefoon van Mr. Van der Beek opnieuw over. Hij nam op, luisterde naar de persoon aan de andere kant, en zijn ogen werden groot van verbazing. "Wat zegt u? ... Nee, dat meent u niet... We komen er direct aan!"
Hij hing op en keerde zich met een lijkbleek gezicht naar mij toe. "Mevrouw Parker... dat was het ziekenhuis. David is net met spoed binnengebracht na een ernstig verkeersongeval op de snelweg."
