DEEL 10 – Het ultimatum
Ik keekte Clara langzaam aan, zonder een spoor van medelijden of triomf op mijn gezicht. Het aanbod dat ze deed – de helft van het familiebedrijf – was in de ogen van de meeste mensen waarschijnlijk een astronomisch bedrag waar ik de rest van mijn leven in luxe van had kunnen wonen. Maar geld was nooit de reden geweest waarom ik met Arthur was getrouwd. Geld kon de jaren van eenzaamheid niet terugkeren, het kon de liefde van de man van wie ik hield niet vervangen, en het kon de vernedering die zijn kinderen ons hadden aangedaan niet zomaar uitwissen.
"Denk je echt dat ik hier zit voor het geld, Clara?" vroeg ik rustig. Mijn stem klonk vastberaden en helder door de kleine kamer. "Denk je dat ik met je vader ben getrouwd om een graai te doen in jullie familiefondsen?"
Clara fronste haar wenkbrauwen, blijkbaar onbegrijpend hoe iemand een miljoenenbod zomaar kon afwijzen. "Waar draait het dan wel om? Je hebt alles gewonnen! Je kunt nu rijk oud worden!"
"Ik wilde geen rijkdom," antwoordde ik, terwijl ik opstond en naar het raam liep om naar de binnentuin te kijken waar de oude eik stond waar Arthur en ik zo vaak hadden gezeten. "Ik wilde rust. Ik wilde dat jouw vader zijn waardigheid kon behouden in zijn laatste levensjaren, in plaats van dat hij werd behandeld als een lastig obstakel door zijn eigen kinderen. En bovenal wilde ik de waarheid boven water krijgen."
Clara beet op haar lip. "En nu? Wil je ons helemaal kapotmaken? Wil je dat mijn broer en ik strafrechterlijk worden vervolgd en alles verliezen wat we hebben?"
"Dat hebben jullie jezelf al aangedaan, Clara," zei ik zonder aarzeling. "Niet ik. Jullie eigen hebzucht, jullie eigen leugens en het stelen van gelden achter de rug van je vader om hebben deze chaos veroorzaakt. Ik ben slechts de spiegel die jullie laat zien wat jullie hebben aangericht."
Ze sloeg haar hand voor haar mond en begon zachtjes te snikken. De arrogantie van de familie Whitmore was volledig verdwenen, veranderd in een hoopje ellende. "Wat wil je dan van ons? Wat moeten we doen?"
Ik draaide me om en liep weer terug naar de tafel, waar ik de brief van advocaat Van der Beek neerlegde. "Dit is mijn ultimatum," zei ik streng. "Ten eerste trekken jullie per direct alle bezwaren tegen ons huwelijk in en erkennen jullie publiekelijk dat Arthur en ik in volkomen liefde en helderheid met elkaar zijn getrouwd. Ten tweede wordt het volledige bedrag dat David illegaal heeft weggesluisd van de bedrijfsrekening teruggestort op een door mij en de advocaat beheerde stichting, die bestemd is voor goede doelen en de zorg voor ouderen in dit tehuis. En ten derde..." Ik keek haar indringend aan. "...jij en Thomas bieden publiekelijk excuses aan voor de manier waarop jullie je vader en mij hebben behandeld."
Clara keekte me met grote, ongelovige ogen aan. "Alles terugstorten? Maar dan... dan houden we bijna niets meer over! Dan zijn we blut!"
"Dan weten jullie vanaf nu hoe het voelt om helemaal opnieuw te beginnen, precies zoals jullie vader dat vroeger ook heeft moeten doen voordat jullie het geld verkwanselden," antwoordde ik koel. "Je hebt tot morgenochtend om hierover na te denken, Clara. Dan besluit ik of ik de documenten direct overhandig aan de openbaar aanklager of niet."
Zonder nog iets te zeggen stond Clara op, draaide zich om en liep met gebogen hoofd de kamer uit, de deur zachtjes achter zich sluitend.
