DEEL 7 — DE BEKENTENIS
Nog geen vijf minuten nadat het telefoongesprek was beëindigd, gingen de deuren van de trouwzaal opnieuw open.
Een man met grijs haar liep langzaam naar binnen.
Victor de Vries.
Natalie rende meteen naar hem toe.
"Papa, zeg alsjeblieft dat dit allemaal niet waar is!"
Victor keek haar nauwelijks aan.
Zijn blik bleef op mij rusten.
Na twintig jaar stonden we eindelijk weer tegenover elkaar.
"Els..." zei hij zacht. "Ik wist dat deze dag ooit zou komen."
Michael balde zijn vuisten.
"Kent u mijn moeder?"
Victor knikte langzaam.
"Beter dan jij ooit zult begrijpen."
De officier legde het dossier voor hem neer.
"Nog één kans. Vertel de waarheid."
Victor sloot zijn ogen.
"Ja... ik heb informatie over de missie doorgegeven."
De zaal explodeerde in geschokte reacties.
Natalie begon te huilen.
"Papa... waarom?"
Victor liet zijn hoofd hangen.
"Ik dacht dat ik levens zou redden. Ze beloofden dat niemand zou sterven."
Hij keek mij aan met tranen in zijn ogen.
"Maar ik had ongelijk."
"Door mijn fout werd de eenheid in een hinderlaag gelokt."
Michael zakte op een stoel.
"Betekent dit... dat mijn echte vader daardoor verdween?"
Victor knikte.
"Ja."
Ik dacht dat de ergste waarheid eindelijk was uitgesproken.
Maar de officier haalde nog één laatste map uit de metalen kist.
Hij legde die langzaam op tafel.
"Nee... dit is nog niet alles."
Hij keek Victor strak aan.
"Vertel hun ook wie jou twintig jaar geleden opdracht gaf om de militaire informatie door te spelen."
Victor werd doodstil.
Zijn lippen trilden.
Toen fluisterde hij één naam...
En op dat moment verloor Natalie het bewustzijn.
.
