DEEL 6 — HET GEZICHT OP DE FOTO
De hele trouwzaal staarde naar de vergeelde foto.
Natalie werd lijkbleek.
"Dat... dat is onmogelijk," stamelde ze.
Ik pakte de foto op.
Naast Daniel stond inderdaad de vader van Natalie.
Ik kende hem meteen.
Victor de Vries.
Twintig jaar geleden was hij burgeradviseur bij een geheime militaire operatie. Hij was de enige buiten het leger die toegang had tot onze plannen.
De officier legde een nieuw dossier op tafel.
"Na jaren onderzoek vermoeden we dat alle informatie over de missie is uitgelekt via Victor."
Michael keek verbijsterd naar Natalie.
"Jouw vader?"
Natalie schudde driftig haar hoofd.
"Nee! Mijn vader zou zoiets nooit doen."
Op dat moment ging haar telefoon af.
Ze keek naar het scherm en verstijfde.
Papa.
Iedereen zag het.
Met bevende handen nam ze op.
"Papa... wat gebeurt hier?"
Nog voordat ze iets anders kon zeggen, klonk een paniekerige mannenstem door de luidspreker.
"Ga daar onmiddellijk weg! Open geen dossiers! Ze mogen de waarheid nooit ontdekken!"
De hele zaal hoorde elk woord.
Natalie liet haar telefoon uit haar handen vallen.
Ik sloot langzaam mijn ogen.
Twintig jaar had ik gedacht dat Daniel was gestorven door de vijand.
Maar nu wist ik...
De vijand had al die tijd veel dichterbij gestaan dan ik ooit had kunnen vermoeden.
