DEEL 4 — DE MAN DIE NIET DOOD HAD MOGEN ZIJN
De deuren van de trouwzaal vielen langzaam dicht.
De officier liep recht op mij af.
Zijn uniform was onberispelijk. Op zijn borst glinsterden meerdere onderscheidingen.
Hij groette mij strak.
"Kolonel Van Dijk... het ministerie heeft besloten dat u niet langer hoeft te zwijgen."
Een golf van verbazing ging door de zaal.
Michael keek van de officier naar mij.
"Mam... kolonel?"
Ik knikte.
"Ja. Dat heb ik jullie nooit verteld."
Natalie stond op.
"Dit is een toneelstuk! Jullie proberen ons bang te maken."
De officier keek haar slechts één keer aan.
Daarna legde hij een verzegelde metalen kist op tafel.
"Deze kist is twintig jaar lang bewaard in het militaire archief. Ze mocht alleen worden geopend als kolonel Van Dijk daar persoonlijk toestemming voor gaf."
Mijn advocaat verbrak het zegel.
Binnenin lagen oude dossiers, foto's... en een brief met de handtekening van Daniel.
Mijn handen trilden toen ik de brief opende.
Het was de laatste brief die hij schreef, enkele uren voordat hij op missie vertrok.
Met tranen in mijn ogen begon ik te lezen.
"Als ik niet terugkeer en ons kind ooit vraagt wie zijn vader was... vertel hem dan dat ik elke dag voor hem zou hebben gevochten."
Michael zakte op een stoel.
Hij huilde zonder een woord te zeggen.
Maar nog voordat iemand hem kon troosten, haalde de officier een laatste document uit de kist.
Zijn gezicht werd ernstig.
"Er is nog iets wat niemand in deze zaal weet..."
"Volgens dit rapport is Daniel nooit gesneuveld."
De hele zaal verstijfde.
Ik keek hem vol ongeloof aan.
"Wat zegt u?"
Hij antwoordde langzaam:
"Hij werd gevangen genomen... en iemand heeft zijn bestaan al twintig jaar bewust verborgen."
