DEEL 9 – De achtervolging op de nachttrein
De man in de lange zwarte regenjas bleef bij elke coupe stilte staan, wierp een snelle blik naar binnen en liep dan weer door. Mijn hart bonkte zo hard in mijn keel dat ik bang was dat hij het kon horen. Ik trok de capuchon van mijn jas diep over mijn hoofd, boog me over Lucas heen alsof ik hem aan het troosten was, en probeerde mezelf zo klein mogelijk te maken op de pluche bank.
De trein reed inmiddels met hoge snelheid door het pikkedonkere platteland. Er waren geen tussentations meer tot de grensstad, die nog anderhalf uur rijden was. “Kaartjes alstublieft,” zei de conducteur toen hij onze coupe binnenstapte. Ik overhandigde trillend het kaartje dat ik enkele minuten voor vertrek had gekocht. De conducteur knikte vriendelijk, stempelde het en wilde doorlopen toen de man achter hem de coupe binnenstapte.
“Hé, jij daar, wacht even,” zei de man met een lage, harde stem tegen de conducteur. Ik hield mijn adem in. Door de kier van mijn capuchon zag ik hoe de man zijn identiteitsbewijs liet zien – een badge in een leren mapje. “Recherche van de federale politie,” loog de man met een overtuigende autoriteit. “Ik zoek een ontvoerde minderjarige en een vrouw die verdacht wordt van fraude.
Zit zij hier?” De conducteur keek geschrokken naar mij en daarna naar de man. “Ehm… de mevrouw heeft net een geldig kaartje gekocht naar het zuiden, maar of zij…” De man wachtte het antwoord niet eens af. Hij zette een stap naar voren en trok met een ruwe beweging mijn capuchon achterover. Het felle TL-licht van de coupe verblindde me even. Ik kneep mijn ogen dicht en hield Lucas nog vaster tegen me aan.
“Clara de Jong,” zei de man met een triomfantelijke glimlach op zijn gezicht. “Je dacht toch niet echt dat je zomaar kon verdwijnen met miljoenen aan activa, hè?” De passagiers in de aangrenzende coupes keken geschrokken toe. Een oudere man in de hoek riep: “Laat die vrouw met rust!” De man greep echter naar zijn binnenzak, waar een metalen voorwerp oplichtte dat verdacht veel leek op een vuurwapen.
“Bemoei je er niet mee, opa, dit is een officiële arrestatie.” Mijn hersenenswerkte op volle toeren. Dit was geen echte politieagent. Geen enkele agent zou zo handelen in een volle trein zonder uniform of officiële arrestatiebevelen. Dit was een handlanger van de mensen waar Elena over had gewaars! “Help!” riep ik met al de kracht die ik in me had naar de rest van de wagon.
“Deze man is geen agent! Hij wil mijn kind meenemen!” De man vloekte binnensmonds en greep naar mijn arm om mij met geweld uit de bank te trekken. Lucas begon luid te krijsen van angst. Op dat moment schoot de oudere man die net protesteerde overeind en sloeg met zijn zware koffer tegen de arm van de aanvaller. De man struikelde achteruit, en in die fractie van een seconde sprong ik over de banken heen, rende het gangpad door richting de overgang van de wagons, en trok met al mijn macht aan de noodrem van de trein.
