DEEL 12 – De tocht door de bergen en het verraad
De volgende ochtend braken we in de vroege schemering op. Mijn enkel was dik en paars aangelopen van de sprong uit de trein, maar de pijn verdween naar de achtergrond door de pure overlevingsdrang. Johan had in de hut een oude wandelstok gevonden die me hielp om in evenwicht te blijven terwijl we de steile bergpaden opklommen. De lucht werd ijskoud naarmate we hoger kwamen; dunne slierten mist hingen tussen de dennenbomen als spoken die ons achtervolgden.
Na vier uur klimmen bereikten we een geïsoleerde berghut die half verscholen lag tegen een rotswand. Johan klopte op een specifieke manier op de houten deur: drie korte kloppen, twee lange. Even bleef het stil, en toen werd de deur een klein stukje opengedaan door een oude man met een ruige grijze baard en ogen die scherp als messen door ons heen sneden.
“Johan?” zei de oude man ongelovig. “Ben jij dat?” “Ik ben het, Thomas,” zei Johan. “En ik heb gasten bij me die bescherming nodig hebben. Het is menens.” Thomas keek naar mij en naar de kleine Lucas die sliep in mijn armen. Zijn gezicht verzachtte iets. Hij zwaaide de deur open en liet ons binnen. De hut was knus, warm en rook naar sterke koffie en houtvuur.
Hij gaf ons warme dekens en een bord hete soep. Ik voelde me voor het eerst in dagen een beetje veilig. Maar dat gevoel duurde niet lang. Terwijl Johan en Thomas fluisterend overlegden in de hoek van de kamer bij een oude landkaart, zag ik dat Thomas zijn hand naar zijn zak greep en een klein, ouderwets radiozendertje te voorschijn haalde. Hij drukte op een knopje en fluisterde een reeks cijfers in een codeertaal die ik niet kon verstaan.
Mijn hart sloeg over. Nee, dacht ik, niet weer. Ik stond op, greep Lucas vast, en wilde naar de deur rennen, maar Johan stond opeens voor me met een verontschuldigende blik in zijn ogen. “Het spijt me, Clara,” zei Johan met een vlakke stem. “Maar we hadden geen andere keuze. Ze boden me een vrijbrief aan om naar huis terug te keren. Soms moet je kiezen tussen je eigen leven en dat van een ander.” Voordat ik kon reageren, hoorde ik buiten het geluid van zware motoren die door het bergland braken.
Helikopters. Hun rotoren sneden door de ochtendstilte als razende zagen. De deur van de hut werd met een luide knal uit de hengsels getrapt, en zwaarbewapende mannen in zwarte uniformen stroomden naar binnen.
