DEEL 13 – Gevangen in het hol van de leeuw
De mannen waren geharnast in kogelwerende vesten, hun gezichten verborgen achter bivakmutsen, en ze richtten hun automatische wapens direct op ons. “Handen omhoog! Niet bewegen!” schreeuwde de leider in het Engels met een koel, mechanisch accent. Ik trok Lucas zo strak tegen mijn borst dat hij wakker schrok en het op een krijsen zette. Ik wilde naar voren springen om hem te beschermen, maar twee sterke armen grepen me bij mijn schouders en drukten me op een houten stoel.
Johan keek niet eens meer naar mij; hij stond zwijgend in de hoek terzijde, zijn beloning al tegemoet ziend in de vorm van een dikke envelop die een van de handlangers hem toewierp. Binnen enkele minuten werden we geblinddoekt en naar buiten gesleurd. De koude wind sloeg in mijn gezicht, en het lawaai van de helikopterrotoren was zo hard dat ik elkaars stem niet meer kon verstaan.
Ze duwden mij en Lucas achterin een helikopter, de deuren vielen dicht, en we stegen op met een duizelingwekkende snelheid. De vlucht duurde misschien een uur, misschien langer. Toen de helikopter landde, werden we naar binnen gevoerd in wat leek op een ondergrondse bunker of een verlaten industriële faciliteit. De blinddoeken werden afgerukt. Het felle TL-licht deed pijn aan mijn ogen.
Ik stond in een grote, moderne vergaderruimte met glazen wanden. Aan het hoofd van een lange marmeren tafel zat een man die ik onmiddellijk herkende van een foto in een van Raúl’s oude ordners in de kelder: Viktor Vance, de meedogenloze zakenman die destijds verantwoordelijk was geweest voor de politieke vervolging van Raúl in Argentinië. Viktor Vance was nu oud, zijn haar was wit geworden en zijn ogen waren diep ingezonken, maar zijn uitstraling was even ijskoud als vroeger.
Hij nam een slok van zijn whisky en keek naar mij met een glimlach die meer wegheeft van een grijns van een roofdier. “Mevrouw de Jong,” zei hij met een zacht, gecontroleerd stemgeluid. “Of moet ik zeggen... mevrouw Hernández. Je hebt ons heel wat kilometers laten rijden.” Ik hield Lucas stevig vast en keekte hem recht in de ogen. “Wat wilt u van ons?
Raúl is dood. U heeft gewonnen.” Vance lachte zachtjes. “Gewonnen? Nee, mijn lieve Clara. Raúl is dood, dat klopt. Maar hij heeft een erfenis achtergelaten. Niet alleen geld, maar de volledige controle over het bio-tech imperium dat hij decennia geleden van mij heeft gestolen. En volgens de wet van die trust gaat die controle over op zijn biologische erfgenaam.
Op Lucas.” Hij stond op, liep langzaam om de tafel heen en stopte vlak voor ons. Hij stak zijn hand uit om Lucas aan te raken. “Laat hem met rust!” schreeuwde ik, terwijl ik achteruit deinsde tegen de muur. Vance trok zijn hand terug en glimlachte minachtend. “Je kunt niet vechten tegen een imperium, Clara. Maar ik ben een redelijk man. Ik bied je een deal aan.
Je tekent de overdrachtsdocumenten van de trust aan mij, en in ruil daarvoor zorg ik ervoor dat jij en je kind een comfortabel leven krijgen op een veilige plek ergens in de Pacific. Weiger je... dan zie je je kind nooit meer terug.” Mijn bloed stolde in mijn aderen. Ik stond voor de ultieme keuze: mijn kind redden door alles op te geven waar Raúl voor had gevochten, of weigeren en alles verliezen.
Maar toen herinnerde ik me de laatste woorden die Raúl me had ingefluisterd op de avond voordat hij stierf: “Laat nooit iemand je trots afpakken, Clara. Want de liefde die we hadden is sterker dan al hun geld bij elkaar.”
