DEEL 8 – De vlucht uit de Lindenlaan
Binnen tien minuten nadat Elena had opgehangen, zette ik een koortsachtige actie in gang. Ik liet alles achter: de mooie meubels, de herinneringen, de foto’s aan de muur en zelfs de koffer met de officiële documenten die ik net uit de kelder had gehaald. Ik wist dat de neven of die mysterieuze lieden uit Zuid-Amerika als eerste zouden zoeken naar papieren sporen in het huis.
Daarom nam ik alleen het hoognodige mee: een tas met luiers, babyvoeding, wat kleding voor Lucas en mezelf, en een klein metalen doosje met de paspoorten en de originele Zwitserse adoptie- en vaderschapscertificaten die ik in mijn handtas stopte. Ik wikkelde Lucas in zijn dikke winterjas, tilde hem op uit zijn bedje terwijl hij nog half sliep, en liep naar de achterdeur die uitkwam op het smalle steegje achter de tuin.
De nacht was koud en guur. Een miezerige regen viel uit de hemel en vormde kleine plassen op de straatstenen. Ik durfde mijn eigen auto niet te starten; de motor zou te veel geluid maken en de buren zouden kunnen kijken. In plaats daarvan liep ik te voet naar het treinstation, drie kilometer verderop, terwijl Lucas zwaar op mijn arm rustte en zijn warme adem in mijn nek blies.
Elke stap voelde als lood in mijn schoenen. Mijn gedachten vlogen alle kanten op. Was Elena te vertrouwen? Of was dit een list van Hendrik om mij uit het huis te lokken zodat ze het slot konden vervangen? Maar het alternatief – afwachten tot onbekenden voor mijn deur stonden – was geen optie. Toen ik eindelijk bij het station aankwam, vertrok de nachttrein naar het zuiden over tien minuten.
Ik kocht een kaartje met contant geld onder een valse naam – een les die ik me herinnerde uit een van Raúl’s oude verhalen over hoe je onopgemerkt kon blijven als men naar je zocht. We namen plaats in een stille, bijna lege coupe achterin de trein. Terwijl de wielen over de rails ratelden en het landschap in het donker aan ons voorbijkogelde, drukte ik Lucas strak tegen me aan.
Ik keek uit het raam naar mijn eigen weerspiegeling in het glas. Ik was nog maar een jonge vrouw, maar ik voelde me tien jaar ouder. Ik had getrouwd met een tachtigjarige man uit medelijden en bescherming, en nu bevond ik me in een internationale nachtmerrie waar ik nooit om had gevraagd. Maar toen gebeurde er iets in de trein dat mijn bloed deed stollen.
De conducteur kwam langzaam de coupe binnenlopen om kaartjes te controleren. Maar direct achter hem liep een man in een lange zwarte regenjas, met een hoed die zijn ogen half verborg. Hij keek niet naar de landschappen buiten. Hij liep doelgericht door het gangpad, van coupe naar coupe, alsof hij iemand zocht. En hij kwam steeds dichterbij.
