DEEL 7: DE LEUGEN VAN HET VERLEDEN
De man die daar achter het bureau zat, leek op een spook uit een vorig leven. Zijn ogen waren diep ingezonken, zijn handen trilden, maar de blik in zijn ogen was onmiskenbaar. Het was Julian. Dezelfde Julian die ik al die decennia geleden had gehuild aan de haven.
Mijn adem stokte in mijn keel. Ik greep de deurpost vast om niet om te vallen. Meester van der Linden, die direct achter me stond, liet zijn aktetas bijna op de grond vallen van pure verbazing.
“Jij... jij bent dood,” bracht ik uit, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. “Harrison zei dat je drie jaar geleden in Canada bent gestorven...”
Julian glimlachte zwakjes. Het was diezelfde scheve glimlach die me veertig jaar geleden had betoverd, hoewel hij nu getekend was door rimpels en pijn. Hij stond langzaam op, leunend op een zware wandelstok, en liep met trage stappen naar mij toe.
“Harrison loog niet helemaal, Martha,” zei hij met een schorre stem die klonk als ritselende bladeren. “Maar hij vertelde je niet het hele verhaal. Ik ben inderdaad naar Canada gegaan in 1986, precies zoals Harrison had geëist om jou te beschermen tegen die criminelen. Maar ik ben nooit gestorven. Ik ben drie jaar geleden teruggekomen naar Nederland, in het geheim, omdat ik wist dat mijn tijd bijna op was en ik jou nog één keer wilde zien.”
Ik staarde hem aan, verscheurd door een storm van emoties. “Maar waarom? Waarom heeft Harrison dan dat hele web van leugens gesponnen? Waarom zei hij dat je erfenis hier lag?”
“Omdat Harrison je wilde beschermen tot zijn eigen laatste adem, en daarna wilde hij dat je de waarheid zou ontdekken via mij,” antwoordde Julian rustig. Hij wees naar het bureau, waar een dikke ordner vol papieren lag. “Harrison was niet zomaar een zakenman die mij destijds dwong te vertrekken. Hij was degene die mij hielp onderduiken toen die schuldeisers achter ons aan kwamen. Wij waren geen vijanden, Martha. We waren vrienden die door een nachtmerrie werden gedreven. En de enige manier om jou veilig te houden, was dat jij dacht dat ik voorgoed weg was.”
Ik voelde de grond onder mijn voeten wegzakken. Al die jaren had ik Harrison gezien als de man die mijn leven redde in het tehuis, en later als een geliefde echtgenoot. En nu ontdekte ik dat mijn hele leven was gebouwd op een zorgvuldig geconstrueerd toneelstuk waarin Harrison en Julian de regisseurs waren geweest.
“En zijn kinderen?” vroeg ik met een beverige stem. “Waarom haten ze mij zo erg? Waarom proberen ze alles af te pakken?”
Julian schudde zijn hoofd. “Omdat ze ontdekt hebben dat Harrison niet alleen zijn vermogen aan jou heeft nagelaten, maar dat er in dit landhuis iets ligt dat veel waardevoller is dan geld. Iets dat hun vaders imperium zou kunnen vernietigen als het in de verkeerde handen valt.”
Voordat Julian kon uitleggen wat dat ‘iets’ precies was, hoorden we beneden een harde plof. De zware voordeur werd met brute kracht opengetrapt, gevolgd door het geluid van zware laarzen op de stenen vloer van de hal.
“Ze zijn hier,” fluisterde Julian, en voor het eerst zag ik pure angst in zijn ogen. “En ze zijn niet alleen.”
