Deel 6: De brief in de bus
Een week na de rechtszaak viel er een officiële envelop op de mat. Geen blauwe envelop van de belastingdienst, en geen dreigbrief van Rutger’s advocaat. Het was een dikke brief met het logo van de gemeente Utrecht erop. Ik scheurde hem open terwijl ik aan de keukentafel zat met een kop slappe koffie. Mijn moeder hing over mijn schouder mee te lezen. “Wat staat er?” vroeg ze, haar ogen dichtknijpend tegen de ochtendzon.
“Het is… het is een reactie op mijn aanvraag voor de opleiding,” zei ik, terwijl mijn adem stokte in mijn keel. “Welke opleiding?” “Die voor administratief medewerker in de zorg. Die ik twee jaar geleden had afgezegd omdat er geen geld voor was.” Ik las de regels nog een keer om zeker te weten dat ik geen woorden overschoog. “Geachte mevrouw De Bruin, naar aanleiding van uw herziene dossier en de ondersteunende stukken met betrekking tot uw inkomenssituatie, is uw aanvraag voor een omscholingstraject met volledige studiefinanciering en kinderopvangsubsidie goedgekeurd…”
Ik liet de brief op tafel vallen en sloeg mijn handen voor mijn gezicht. Dit keer waren het geen tranen van angst of vermoeidheid, maar van een soort ongelooflijke, warme opluchting. “Gefeliciteerd, meisje,” zei mijn moeder zacht, en voor het eerst zag ik een glans van echte trots in haar ogen. “Nu begint het pas echt.”
Die middag haalde ik Noud op van school. Hijrende op me af zodra hij het schoolplein opstapte, met zijn tas half open en zijn jas over één schouder. “Mam! Mam! Raad eens?” “Nou? Vertel.” “Ik heb een tien gehaald voor de spreekbeurt over de maan!” Ik pakte hem op en tilde hem de lucht in, hoger dan ik in maanden had durven doen. Hij gierde van het lachen. “Dat verdient een feestje,” zei ik toen ik hem weer neerzette. “Zullen we pannenkoeken eten vanavond?” “Met stroop?” “Met extra veel stroop.”
* * *
