Deel 4
Het licht in de woonkamer leek plotseling te fel. Sarah en de man draaiden zich geschrokken om naar de deuropening. De kleur trok direct weg uit Sarahs gezicht; haar ogen werden groot van ongeloof toen ze Marcus zag staan. Het glas wijn dat ze vasthield, slipte uit haar vingers en viel uiteen op het tapijt, waar de rode vloeistof zich als een bloedvlek verspreidde.
"M-Marcus?" stotterde ze. Haar stem verloor alle zelfverzekerdheid. "Jij... jij zou naar Chicago vliegen. Je vlucht was om negen uur..."
"En jij dacht dat ik blind en doof was, Sarah," zei Marcus met een ijzige, beheerste stem die angstaanjagender klonk dan elke schreeuw. Hij hief zijn telefoon omhoog, zodat het rode lampje van de opname duidelijk zichtbaar was. "Alles staat erop. Elke minuut. Jullie plannen over het geld, de valse handtekeningen, en hoe jullie Lily wilden gebruiken als pion in jullie zieke spel."
De onbekende man sprong direct overeind uit de stoel. Hij was langer dan Marcus had ingeschat, met brede schouders en ogen die vernauwden tot gevaarlijke spleetjes. Dit was geen gewone boekhouder of handlanger; dit was een professionele crimineel.
"Pak die telefoon af!" snauwde de man tegen Sarah.
Maar Sarah bewoog niet. Ze stond aan de grond genageld, starend naar de man die ze dacht volledig te controleren. "Nee... wacht, Marcus, laat me het uitleggen..." begon ze te smeken, haar stem trillend van pure paniek. "Het zit niet zo..."
"Spaar je adem, Sarah," sneed Marcus haar de pas af. "De enige plek waar jij binnenkort iets gaat uitleggen, is tegen een rechercheur van de politie."
De man lachte schamper, een donker, dreigend geluid. "Denk je echt dat je hier levend vandaan komt met dat bewijs, Vance? Je hebt geen idee in wat voor wespennest je jezelf hebt gewerkt."
Voordat Marcus kon reageren, deed de man een snelle stap naar voren en griste een zware bronzen kandelaar van de salontafel.
Marcus reageerde instinctief. Hij sprong opzij toen de kandelaar met een doffe klap neerkwam op het dressoir waar hij zojuist nog stond. De splinterende houtsnippers vlogen in het rond.
"Papa?"
Het geluid kwam van de trap.
Marcus keek naar boven en zag Lily in haar roze pyjama op de overloop staan, haar kleine handjes wrijvend in haar ogen.
"Niet naar beneden komen, Lily!" riep Marcus met een kramp in zijn keel. "Blijf op je kamer!"
Maar het was al te laat. De onbekende man liet de kandelaar vallen, draaide zich om met een angstaanjagende grijns en rende met grote passen naar de trap, recht in de richting van zijn dochter.
