Mijn vader keek weg.
“Waarom staat mijn naam erop?”
Victor antwoordde:
“Omdat jouw moeder de erfgenaam was.”
Ik fronste.
“Mijn moeder?”
“Ja.”
“Maar waarom heb ik het dan geërfd?”
“Omdat zij wist dat ze zou sterven.”
Hij gaf me een tweede document.
Daarop stond een bedrag.
€180.000.000.
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Dit is onmogelijk.”
“Het bestaat.”
“Waar?”
Victor wees naar het document.
“Zwitserland.”
Ik dacht aan de twee miljoen.
“Dus die rekening…”
“Was slechts een deel.”
Mijn vader kwam dichterbij.
“Clover, luister naar mij.”
Ik keek hem aan.
“Waarom heb je me nooit verteld dat ik rijk was?”
“Omdat geld je zou doden.”
“En liegen heeft me veilig gehouden?”
“Nee.”
Hij keek me aan.
“Het heeft je alleen langer laten leven.”
Op dat moment klonk buiten een auto.
Victor keek naar het raam.
Zijn gezicht veranderde.
“Ze zijn hier.”
“Wie?”
Hij antwoordde:
“Helena.”
Mijn vader pakte een wapen.
Ik verstijfde.
“Wat gaat ze doen?”
Victor keek naar Brucie.
“Ze komt voor de erfgenaam.”
Mijn dochter greep mijn hand.
Toen ging het licht uit.
En in de duisternis hoorde ik een vrouwenstem.
“Clover…”
Helena.
“Je hebt eindelijk alles gevonden.”
Een schot klonk.
* * *
