DEEL 11 — MIJN ECHTE VADER
Ik hoorde de woorden. Maar mijn hersenen weigerden ze te begrijpen. “Wat zei je?” Adrian keek naar Brucie. “Neem haar mee naar de andere kamer.” “Waarom?” “Omdat dit gesprek niet voor haar is.” Ik wilde weigeren. Maar mijn dochter keek naar me met betraande ogen. Dus bracht ik haar naar een kamer verderop. Toen ik terugkwam, zat Adrian nog steeds op dezelfde plek. “Vertel me alles.” Hij knikte. “Je vader heeft je opgevoed. Daar twijfel ik niet aan. Maar hij is niet degene die je heeft verwekt.” “Wie dan?” Adrian keek me aan. “Ik.” Mijn adem verdween. “Jij?” “Ja.” Ik lachte. Een vreemde, gebroken lach. “Dat kan niet.” “Het is waar.” “Je was mijn echtgenoot.” “Dat weet ik.” “En je zegt nu dat je mijn vader bent?” “Biologisch gezien.” Ik deed een stap achteruit. “Wanneer?” “Lang voordat jij wist wie ik was.” Mijn handen trilden. “Hoe oud was ik?” “Zestien.” Ik staarde hem aan. “Dat betekent…” “Ja.” “Mijn vader wist ervan?” “Hij wist het.” “En Celina?” “Ook.” Mijn wereld stortte opnieuw in. Iedere persoon die ik vertrouwde had iets verborgen. “Waarom heeft niemand het me verteld?” “Omdat je vader bang was.” “Voor jou?” “Voor wat er zou gebeuren als jij de waarheid ontdekte.” Ik ging zitten. “En Brucie?” “Brucie is mijn dochter.” “Dat wist je toen je met mij trouwde?” “Ja.” “Dus waarom?” Adrian sloot zijn ogen. “Omdat ik dacht dat ik haar kon beschermen.” “Door met mij te trouwen?” “Ja.” “Dat is krankzinnig.” “Dat weet ik.” “Waarom heeft Luke haar DNA laten testen?” Adrian keek me aan. “Omdat Luke wist dat er iets niet klopte.” “Hij wist dat jij leefde?” “Hij ontdekte het.” “Wanneer?” “Toen hij toegang kreeg tot een oude database van de stichting.” Ik dacht aan Luke. “Dus daarom was hij bang voor Brucie.” “Niet alleen daarom.” “Wat dan?” Adrian zweeg. “Zeg het.” “Brucie heeft iets geërfd.” “Wat?” “Niet alleen geld.” Hij wees naar een document. “Een code.” Ik fronste. “Welke code?” “Een toegangscode tot een rekening die meer dan vijftig miljoen euro bevat.” Ik staarde hem aan. “Brucie?” “De rekening staat op haar naam.” “Waarom?” “Omdat de stichting haar als erfgenaam heeft geregistreerd.” Ik dacht aan de twee miljoen. “Dus die betaling…” “Was bescherming.” “Van wie?” “Van mij.” Ik stond op. “Waarom stuurde jij twee miljoen?” “Omdat ik wist dat Luke achter haar aan zat.” “Maar je was dood.” “Voor de wereld.” Ik keek naar hem. “Wie heeft dan geprobeerd mij te vermoorden?” Adrian's gezicht werd hard. “Dat was niet Luke.” Ik voelde mijn hartslag versnellen. “Wie?” Hij keek naar het raam. “De man die mij heeft geholpen verdwijnen.” “Wie?” “Victor Hale.” Ik fronste. “Maar Victor zit in de gevangenis.” “Dat is niet de echte Victor.” Ik voelde een rilling. “Wat bedoel je?” Adrian antwoordde: “De man in die gevangenis is een dubbelganger.” Op dat moment ging mijn telefoon. Een onbekend nummer. Ik nam op. Een vervormde stem zei: “Je had nooit naar Adrian moeten zoeken.” De verbinding werd verbroken. Adrian stond onmiddellijk op. “Clover, pak Brucie.” “Waarom?” “Nu.” Buiten klonk een harde knal. De ramen trilden. Adrian trok me naar de grond. “Ze hebben ons gevonden.”* * *
News Story
