DEEL 7 — De waarheid die ik nooit had mogen herinneren
De stem van mijn moeder klonk door de kamer.
“Emma, je hebt langer nodig gehad dan ik verwachtte.”
Ik keek naar de luidspreker.
“Waar ben je?”
Een scherm ging aan.
Mijn moeder verscheen.
Ze zag er ouder uit dan op de foto's.
Maar haar ogen waren hetzelfde.
“Waarom?”
Ze glimlachte.
“Omdat jij mijn laatste kans bent.”
“Waarop?”
“Om Nightfall te voltooien.”
Claire schudde haar hoofd.
“Ze liegt.”
Mijn moeder keek naar haar.
“Claire…”
Claire verstijfde.
“Je hebt altijd gedacht dat je de rebel was.”
Ze glimlachte.
“Maar jij was mijn eerste succesvolle proefpersoon.”
Claire begon te huilen.
Ik keek naar haar.
“Is dat waar?”
Ze antwoordde niet.
Mijn moeder vervolgde:
“Je zus heeft haar herinneringen tien jaar geleden teruggekregen.”
Ik keek naar Claire.
“Waarom heb je mij nooit verteld?”
“Omdat ik wist dat je me niet zou geloven.”
Mijn moeder lachte zacht.
“Jullie begrijpen nog steeds niet waarom Emma zo belangrijk is.”
Het scherm veranderde.
Een oud ziekenhuisbeeld verscheen.
Ik zag mezelf als kind.
Ik zag mijn vader.
En naast hem stond mijn moeder.
Maar er was nog iemand.
Een klein meisje.
Mijn tweelingzus.
Mijn moeder zei:
“Emma was nooit Subject 27.”
Ik voelde mijn adem stokken.
“Wat?”
“Ze was Subject Zero.”
Marcus keek naar mij.
Hij leek geschokt.
“Dat wist ik niet.”
Mijn moeder glimlachte.
“Niemand wist dat.”
Ik keek naar het scherm.
“Wat heb je met mij gedaan?”
“Je herinneringen waren nooit volledig gewist.”
Ik voelde een scherpe pijn in mijn hoofd.
Plotseling kwamen beelden terug.
Een witte kamer.
Een klein bed.
Mijn vader die tegen iemand schreeuwde.
Mijn moeder die huilde.
En een meisje dat mijn hand vasthield.
Mijn tweelingzus.
Toen hoorde ik mijn eigen kinderstem.
“Als ik alles vergeet, zal ik haar dan nog herkennen?”
Ik greep mijn hoofd vast.
Claire kwam naar me toe.
“Emma!”
Maar ik herinnerde me meer.
Mijn vader had mij niet aan Nightfall gegeven.
Hij had geprobeerd mij eruit te halen.
Mijn moeder had hem tegengehouden.
En Marcus…
Marcus was toen nog een jonge arts.
Hij had mijn vader geholpen.
Hij had mij verborgen.
Hij had mijn herinneringen gedeeltelijk aangepast om mij te beschermen.
Ik keek naar hem.
“Je hebt me gered.”
Marcus knikte.
“Maar ik kon je zus niet redden.”
Mijn moeder keek naar het scherm.
“Dat klopt.”
Toen ging de deur open.
Een jonge vrouw stapte binnen.
Mijn gezicht.
Mijn ogen.
Mijn glimlach.
Mijn tweelingzus.
Ze keek me aan.
“Eindelijk.”
Ik kon niets zeggen.
Ze liep naar me toe.
“Je hebt zo lang naar mij gezocht zonder te weten dat ik jou al die tijd volgde.”
“Waarom?”
Ze glimlachte.
“Omdat jij de enige bent die het laatste bestand kan openen.”
“Welk bestand?”
Ze keek naar mijn moeder.
Toen naar Marcus.
Daarna naar Claire.
“Het bestand dat laat zien wie Nightfall werkelijk heeft opgericht.”
Ik keek naar haar.
“Mijn moeder?”
Ze schudde haar hoofd.
“Nee.”
Mijn hart sloeg over.
“Wie dan?”
Mijn zus pakte een oude sleutel uit haar zak.
Ze legde hem in mijn hand.
“Jij.”
Ik verstijfde.
“Dat kan niet.”
“Je hebt het zelf ontworpen.”
Mijn hoofd begon te duizelen.
Mijn moeder glimlachte.
“Nu herinner je je het eindelijk.”
Het scherm achter haar veranderde.
Een oud document verscheen.
Mijn naam stond bovenaan.
PROJECT NIGHTFALL — CREATOR: EMMA CARTER
Ik voelde mijn lichaam verstijven.
Ik keek naar Marcus.
Hij keek naar mij alsof hij mij voor het eerst zag.
Claire begon te huilen.
Mijn tweelingzus fluisterde:
“Je was niet het slachtoffer van Nightfall.”
Ze kwam dichterbij.
“Jij was degene die het ooit heeft gecreëerd.”
Ik keek naar het document.
En toen verscheen er een laatste regel.
MEMORY RESTORATION PROTOCOL — ACTIVATED.
Alle schermen sprongen tegelijk aan.
Mijn moeder glimlachte.
“Welkom terug, Emma.”
En op dat moment herinnerde ik me iets wat ik al twintig jaar vergeten was.
Ik had Nightfall niet gecreëerd om mensen te controleren.
Ik had het gecreëerd om één specifieke persoon te stoppen.
Maar voordat ik kon bedenken wie…
ging het licht uit.
In het donker fluisterde iemand vlak achter me:
“Je bent te laat. Hij is al wakker.”
