DEEL 2 — De eerste naam in het zwarte boek
Ik bleef roerloos liggen.
Marcus stond nog steeds naast het bed.
Zijn telefoon trilde opnieuw.
Hij keek naar het scherm en glimlachte kort.
Daarna stopte hij de telefoon in zijn zak.
Ik hoorde zijn voetstappen door de slaapkamer gaan.
Een lade werd geopend.
Toen weer gesloten.
Ik durfde mijn ogen niet te openen.
Mijn hart bonsde zo hard dat ik bang was dat hij het zou horen.
Na enkele minuten pakte hij de camera van het nachtkastje.
Hij controleerde het scherm.
Daarna fluisterde hij:
“Perfect.”
Hij verliet de kamer.
Ik wachtte.
Tien seconden.
Twintig.
Een volle minuut.
Pas toen ik zeker wist dat hij weg was, opende ik langzaam mijn ogen.
Mijn handen trilden.
Ik keek naar de deur.
Gesloten.
Ik pakte onmiddellijk mijn telefoon.
Mijn eerste instinct was om Claire te bellen.
Maar ik stopte.
Als Marcus dit werkelijk al die tijd had gepland, wist ik niet meer wie ik kon vertrouwen.
Ik opende mijn berichten.
Claire had me drie keer gebeld.
Daarna had ze één bericht gestuurd.
Emma, bel me zodra je alleen bent. Het is dringend.
Ik typte:
Ik ben alleen. Bel me.
Binnen enkele seconden ging mijn telefoon.
“Emma?”
“Claire, ik weet wat Marcus doet.”
Aan de andere kant bleef het stil.
“Wat heb je gezien?”
“Hij heeft een camera naast mijn bed gezet.”
Claire ademde scherp in.
“Heb je hem zien filmen?”
“Ja.”
“En de tas?”
“Hij heeft daar iets uit gehaald.”
“Wat?”
“Ik weet het niet.”
Claire zweeg.
“Claire?”
“Emma… luister goed.”
Haar stem veranderde.
“Je mag Marcus vannacht absoluut niet confronteren.”
“Waarom?”
“Omdat ik denk dat hij weet dat je hem verdenkt.”
Mijn maag trok samen.
“Hoe weet je dat?”
“Vanmiddag kreeg ik een telefoontje.”
“Van wie?”
“Een onbekend nummer.”
“Wat zei die persoon?”
Claire slikte.
“Hij zei dat ik je moest laten stoppen met vragen stellen.”
Ik ging rechtop zitten.
“Waarom heb je me dat niet eerder verteld?”
“Omdat ik bang was.”
“Waarvoor?”
Claire antwoordde niet.
“Claire!”
“Ik vertel je alles als je hierheen komt.”
Ik keek naar de deur.
“Nu?”
“Nu.”
Ik trok snel mijn jas aan.
Maar voordat ik de slaapkamer verliet, keek ik naar het nachtkastje.
De camera was verdwenen.
Marcus had hem meegenomen.
Ik liep naar beneden.
Het huis was stil.
Ik hoorde water in de keuken.
Marcus.
Ik bleef op de trap staan.
“Emma?”
Zijn stem.
Ik schrok.
“Ja?”
“Waar ga je heen?”
Ik draaide me om.
Hij stond in de keuken.
Zonder tas.
Zonder handschoenen.
Met diezelfde rustige glimlach.
“Ik ga naar Claire.”
“Zo laat?”
“Ze heeft me nodig.”
Marcus knikte langzaam.
“Prima.”
Dat antwoord maakte me nerveus.
Geen vragen.
Geen bezwaar.
Niets.
Alsof hij precies wist waar ik heen ging.
Ik reed naar Claire.
Onderweg controleerde ik meerdere keren mijn achteruitkijkspiegel.
Een zwarte SUV leek me te volgen.
Bij een kruispunt verdween hij.
Toen ik bij Claire aankwam, stond haar voordeur al open.
Ik liep naar binnen.
“Claire?”
Geen antwoord.
Ik liep verder.
“Claire?”
Toen zag ik haar in de keuken.
Ze stond bij het aanrecht.
Haar gezicht was lijkbleek.
“Je bent gekomen.”
“Wat is er?”
Claire wees naar de tafel.
Daar lag een zwart notitieboek.
Ik herkende het meteen.
“Dat lag vanavond in mijn huis.”
“Wat?”
“Marcus liet het vallen toen hij de slaapkamer verliet.”
Ik opende het boek.
Op de eerste pagina stonden tientallen namen.
Vrouwen.
Leeftijden.
Data.
En naast iedere naam stond een code.
Ik bladerde verder.
Mijn handen begonnen te trillen.
De eerste namen waren van jaren geleden.
Sommige vrouwen waren gemarkeerd met:
VERHUISD.
Andere met:
OVERLEDEN.
En bij enkele stond:
VERMIST.
Ik keek naar Claire.
“Wat is dit?”
Ze antwoordde zacht:
“Dit is waarom ik je moest laten komen.”
Ik bladerde naar de laatste pagina.
Daar stond slechts één naam.
EMMA CARTER.
Daaronder:
SUBJECT 27.
En er stond een datum.
Die van onze eerste trouwdag.
Ik keek naar Claire.
“Hij had dit al die tijd?”
Claire knikte.
“Maar dat is nog niet het ergste.”
Ze draaide het boek om.
Op de achterkant stond een foto.
Een oude foto van drie mensen.
Marcus.
Een onbekende vrouw.
En een man die ik onmiddellijk herkende.
Mijn vader.
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Waarom staat mijn vader hier?”
Claire keek me aan.
“Omdat Marcus niet degene is die dit begonnen heeft.”
“Wie dan?”
Claire fluisterde:
“Je vader.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat is onmogelijk.”
“Dat dacht ik ook.”
Ze pakte een tweede foto.
Op de achterkant stond één zin:
PROJECT NIGHTFALL BEGON MET EMMA.
Mijn vingers werden koud.
“Claire…”
Ze keek naar me.
“Er is iets wat je nog niet weet over je geboorte.”
Op dat moment ging de voordeur dicht.
We keken allebei op.
Voetstappen.
Iemand was binnengekomen.
Claire fluisterde:
“Verstop het boek.”
Ik stopte het onder mijn jas.
De voetstappen kwamen dichterbij.
Toen hoorden we een mannenstem.
“Claire?”
Mijn bloed stolde.
Het was Marcus.
Hij had ons gevolgd.
En hij was niet alleen.
